menu myDiary

17.

Alles is veranderd sinds mei. Ten goede, dat zeker. Maar dat het goede veranderingen zijn wil niet zeggen dat ik er niet soms aan moet wennen of mijn weg in moet zoeken.

Andere woonsituatie, andere omgeving, andere baan. Van hartje centrum naar buitengebied. Van alleen wonen en daar zeer op gesteld zijn naar samenwonen en daar zeer op gesteld zijn. Ik was eens blij dat hij een avondje weg zou zijn, maar eenmaal weg wist ik me eigenlijk geen houding te geven in mijn eigen huis. Zonder hem was er eigenlijk maar bar weinig aan.

Sinds mei woon ik dus bij kroko. Met kroko. Van midden in de stad, randstad, naar het buitengebied op honderd meter van de Belgische grens. Van een klein, gehorig appartementje naar een veel te groot huis met drie hectare grond. Het contrast kon niet groter zijn. Soms heb ik moeite om het te accepteren: ik heb letterlijk niks gedaan om op dit prachtige stukje land te wonen behalve verliefd worden op kroko. Hij heeft jarenlang kei- en keihard gewerkt, eigenlijk niks anders gedaan dan werken, waardoor hij dit stukje paradijs kon kopen en zijn bedrijf op kon beginnen.
Soms vind ik dat dus moeilijk. Hij heeft er zo lang krom voor gelegen om dit huis en deze grond te kunnen kopen, en ik zet er fluitend mijn inboedel neer en geniet er alleen maar van. Het voelt niet eerlijk. Ik weet dat ik daar niet op deze manier over na moet denken en dat doe ik ook niet zo vaak meer, maar feit is wel dat ik hier helemaal niet voor heb hoeven werken en ik nu rijker ben dan ik ooit had kunnen dromen.

Dankbaar.

En dan zitten we te kroelen met onze twee pups, en dan voel ik me af, klaar, alsof dit voor nu de enige plek is waar ik zou moeten zijn, en dat dit de enige wezens zijn met wie ik moet zijn. Wij met zijn vieren. Ik heb het gedaan, ik heb het spel uitgespeeld en ben er met de hoofdprijs vandoor gegaan. Het is allemaal zo simpel geworden, gelukkig zijn. Wat heb ik me jarenlang druk gemaakt om de verkeerde dingen, me omringd met de verkeerde mensen (mannen). En ook weer niet, want zonder dat alles wat ik hier nu niet geweest. Soms vraag ik me hardop af waarom ik dit niet jaren geleden al heb gedurfd, kroko en ik kennen elkaar namelijk al jaren en waarom wist ik toen niet wat ik nu wel weet? Omdat we toen niet de mensen waren die we nu wel zijn. Toen waren we allebei nog onze eigen strijd aan het voeren, op hele verschillende vlakken, maar er was geen ruimte voor de ander. Ik zat zo te zoeken naar mezelf, hij zat zo zijn droom na te jagen. En nu heb ik mezelf wel zo'n beetje gevonden en zijn droom is ook uitgekomen. Daarmee ontstond er ruimte voor de ander.

Rust vinden bij elkaar.
Eigenlijk heb ik maar bar weinig nodig. Doodeng was het, verhuizen uit het centrum van de stad. Maar eigenlijk is het leven er wel simpeler door geworden. Ik hoef niet meer te kiezen welk café het wordt, want de keuze is beperkt. Ik ben veel minder bezig met kopen en consumeren, simpelweg omdat de afstand naar de winkels veel groter is. En we kunnen wel eten afhalen, maar de keuze is beperkt tot Chinees, friet, pizza en shoarma. Eigenlijk ontstaat er best rust door.

Enjoy the little things, for one day you will look back and realize they were the big things.

Geen enkele relatie is perfect en ook wij kibbelen er soms op los, soms wordt kibbelen ruziën en ik heb ook al een nacht op de logeerkamer geslapen, maar dat doet niets af aan het gevoel dat dit gewoon de bedoeling is. Dat we allebei deze weg hebben afgelegd om te worden wie we nu zijn, en elkaar nu (voor ons) perfect aan te vullen.
En dan zal de rest vanzelf wel komen, zal ik mijn weg in het dorp wel gaan vinden, zal ik wel weer nieuwe mensen ontmoeten waar ik bij wil horen. Want als je 100km verderop gaat wonen vergeten mensen je daadwerkelijk. En ik ben er de persoon niet naar om er dan aan te gaan trekken. Dan maar niet. En eerlijk? Ik heb nu toch kroko, dus meestal kan ik het relativeren. Maar vaak doet het ook wel pijn. Ik ben niet geëmigreerd, ik ben alleen maar een paar uur verderop gaan wonen. Dat zou een goede vriendschap toch moeten overleven. Ben ik aan het veranderen in zo iemand die haar vrienden niet meer ziet vanwege haar partner? Ik denk het niet, maar het speelt vast wel een rol. Zonder kroko was ik niet verhuisd. Of waarschijnlijk ook weer wel, maar niet naar het buitengebied.

Ik ben gelukkig.


8 nov 2019 - 121x gelezen - bewerkt op 8 nov 2019
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
HEHM
Vrouw, 32 jaar
vorige  volgende
08 nov 2019 01:47 17.
10 jan 2019 16:56 16.
12 dec 2018 00:39 15. (18+ verhaal)
29 nov 2018 00:32 14.
15 okt 2018 22:50 13.
07 okt 2018 22:27 12.
03 aug 2018 22:42 11.
08 jun 2018 00:14 10.
21 aug 2017 22:40 1.
meer..