menu myDiary

12-9-2019

Er werd op het raam getikt.

Mijn lichaam lag in bed, maar mijn mentale wezen was ver, ver weg verzuild in een droom die ik me direct na het wakker worden nog kon herinneren, maar ik inmiddels vergeten ben.
Alsof ik in een draaikolk van gedachten zat werd ik (slurpend) terug gezogen naar mijn lichaam, dat daarna, nog met ogen gesloten, automatisch het bed uitstapte en mijn kleding aantrok, maar daarbij ondergoed vergat.

Bepaalde geluiden zijn normaal wanneer je in een appartement woont. Om stipt elf uur des avonds horen we de bovenburen stofzuigen, en zo nu en dan kunnen we de TV van de dove, linkerbuurman horen. Maar daar is gelijk ook alles mee beschreven; het is hier goed geïsoleerd waardoor zowel het geluid van de weg waar we aan wonen als het lawaai van de rest van de bewoners vrijwel niet te horen is. Men zegt dat als je ergens geen last van hebt of iets niet bewust mee maakt, jij vaak de oorzaak bent. Misschien zijn Mary en ik dan de lawaaischoppers van het pand. Ik terwijl ik mijn metalen ballen rond schiet in een flipperkast, zij terwijl ze aan het rocken is op een plastic gitaar. Als ik het zo beschrijf is het nog niet eens onwaarschijnlijk.

Mijn voeten dragen mijn lichaam door de deur de slaapkamer uit. Ik sta in een donkere hal, met aan mijn rechter hand de voordeur; de logische plek waar mensen zouden kloppen als de bel kapot is. Aan mijn linkerkant de woonkamer, waar mijn slaperige gehoor me zei dat het geklop vandaan kwam. Had mijn brein al een shot cafeïne gekregen, zou ik de locatie van het getik vreemd hebben gevonden. We wonen namelijk op de tweede verdieping.

De ochtendzon streelt mijn gezicht als een mooie vrouw op de vrijdagavond. Onder de bal licht zweeft een man in witte kleding.
"J-J-Jezus?" stamel ik, terwijl ik langzaam naar het raam loop.
"Nee, nog beter, Tim!" klinkt dof gegrinnik door het glas heen. "Kunt U het raam effe open doen?"
Al sinds kinds af aan ben ik gewaarschuwd dat je Jehovagetuigen beter niet binnen kan laten omdat ze dan nooit meer weg gaan. Hoe accuraat dit tegenwoordig nog is zou ik niet weten. De Jehova's die ik persoonlijk heb mee gemaakt waren heel vriendelijk en accepteerden “nee” als antwoord. Al deelden ze wel foldertjes uit waarin terloops vermeld stond God homoseksuelen haat, net als dat Hij moordenaars en pedoseksuelen haat, maar dat is een ander verhaal.
Mijn ervaring is in elk geval dat deze mensen via de deur binnen proberen te komen, en niet via het raam. Misschien is dit echter een nieuwe tactiek om meer resultaten te boeken, verzonnen door een manager die ergens met zijn pik in zijn hand dit soort onzin bedenkt zonder zelf ooit bij een deur of raam te hebben gestaan.

Ik open het raam en zie dat onze heer en redder, Tim, niet aan het zweven is. Hij staat op een hoogwerker in wit overall met zijn kwast in hand. Verfgeur dringt mijn neus binnen en ineens is alles duidelijk. Tim is één van de vele harde werkers die het pand komen verven.
"Koffie, Tim?" vraag ik hem gapend, waarbij twee dode motten uit mijn mond vallen.
"Nee bedankt, ik ga gewoon verder, anders komen we nooit klaar."
Ik hoor hem stiekem lachen om zijn eigen opmerking, en lach stiekem met hem mee als ik voor mijzelf een bakkie inschenk en me weer iets realiseer:


De illusie is altijd beter dan de werkelijkheid.


-VLH

12 sept 2019 - 178x gelezen - bewerkt op 12 sept 2019
Er is 1 reactie op dit verhaal.
ViveLeHans
Man, 29 jaar
vorige  volgende
12 sep 2019 08:48 12-9-2019
15 aug 2019 21:30 A letter to the person that gave you
01 aug 2019 21:52 Dood dagboek/ Open brief
01 jul 2019 11:40 A letter to my crush
12 apr 2019 00:43 A letter to my best friend
12 apr 2019 00:05 A letter to ~
meer..