menu myDiary

8.

Lief,

De dag drukte zwaar op mijn schouders. Ik voel me verdrietig, maar niet per se op een hele verdrietige manier. Does that even make any sense? Als ik aan je denk, wat ik obviously vaak - oke bijna non stop - doe, voel ik me misselijk in mijn onderbuik. En gelijk daar achteraan komt dan het gevoel dat ik moet huilen. Of kotsen. Ik denk veel aan gisteren en aan hoe ik bijna sprakeloos was. Toen ik een van mijn vrienden vertelde over jou en hoe ik zo vaak lost for words ben als ik bij je ben zei hij dat dat voor mij wel erg raar is. Hij vindt mij een kletskous. En dat ben ik geloof ik ook. Maar als ik bij jou ben weet ik het grootste deel van de tijd niet goed wat ik moet zeggen. Enerzijds omdat ik alles wat ik zou willen zeggen eerst moet vertalen en hoewel Engels me redelijk goed afgaat, gaat het me niet op een natuurlijke manier goed af. Anderzijds omdat ik nog niet alles durf te zeggen wat ik je het liefst zou willen zeggen. Wat ik voor je voel, bijvoorbeeld. Bij jou val ik stil. Ik voel me tegelijkertijd super fijn, ontspannen en ongemakkelijk bij jou. Ik geloof dat ik je eindeloos met een wazige blik heb aangestaard. Gelukkig staarde je terug, anders was het wel echt een beetje creepy geweest.

Ik heb het idee dat de boodschap over onze communicatie is aangekomen. Je stuurde vanmiddag een super lief berichtje. Het geeft met het gevoel dat je me gehoord hebt en dat je wat ik je vertel belangrijk vindt. Dat je je best doet. Ik denk ook aan het afscheid en hoe ik mijn best moest doen om niet te huilen. En ik voel me krankzinnig omdat we elkaar nog maar zo kort kennen. Ik wil dolgraag meer van je weten en meer over je leren. Hoe je opgegroeid bent, wat voor een kind je was, welke dingen je hebt meegemaakt, hoe dat je heeft gevormd, wat je idealen waren en wat je dromen zijn, wat je inspireert en wat je verafschuwd, wat je rare gewoontes zijn. Ik wil dagen met je doorbrengen, uren in de auto rijden zonder bestemming, lange strandwandelingen maken, de avond uit dansen. Ik wil je het huis laten zien waar ik ben grootgebracht. Ik wil je meenemen in wie ik ben.

Maar nu zijn we nog hier. Jij bent weg, we weten niet precies wanneer je weer terugkomt en wanneer we elkaar weer zullen zien. Maar ik ben hier en wacht op jou. En ik probeer gewoon zo goed en zo kwaad als het gaat de tijd door te komen, te slapen, te werken, te eten en niet te kotsen. Ik zie mijn vrienden, drink wijn, heb plezier, voel me bij tijd en wijlen intens verdrietig omdat ik je mis en ik beloof (en dit keer echt) dat ik zondagavond stop met roken.

Je wordt gemist.

x

9 juli 2019 - 105x gelezen
Er is 1 reactie op dit verhaal.
BED
Vrouw, 29 jaar
vorige  volgende
12 jul 2019 21:43 9.
09 jul 2019 21:43 8.
08 jul 2019 21:00 7.
07 jul 2019 12:55 6.
04 jul 2019 21:30 5.
04 jul 2019 11:27 4.
02 jul 2019 22:22 3.
01 jul 2019 20:01 2.
01 jul 2019 12:55 1.
meer..