menu myDiary

De stemmen in mijn hoofd *trigger waarschuwing*

Trigger warning: In dit verhaal wordt suïcide besproken. Bel 113 als je hulp nodig hebt en lees niet verder als je zelf moeite hebt met suïcidale gedachten.
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
=
















Het was juni 2017 dat ik voor het eerst bedacht dat suïcide een uitweg zou zijn. Een uitweg van de pijn, de moeite en de slapeloze nachten. Tijdens die komende maanden maakte ik zelf telkens een afspraak met mezelf. Als die wedstrijd voorbij is, dan mag ik gaan. Als ik die ene film heb gezien, dan mag ik gaan. Als ik die barbecue heb gehad, dan mag ik gaan. En zo schoof het steeds verder vooruit. Dat is aan de ene kant natuurlijk goed nieuws, maar aan de andere kant niet. Ik had zoveel tijd op mijn handen dat ik genoeg tijd had om de meest efficiënte, pijnloze manier van suïcide te onderzoeken. Uiteindelijk kwam ik erop dat ophangen de meest geschikte manier voor mij zou zijn. Ik haalde touw in huis on onderzocht de trap naar zolder of de pilaartjes stevig genoeg voor mij waren. Ik was er helemaal klaar voor.

Op donderdag 16 november 2017 deed ik mijn eerste poging. Niet door middel van ophangen, want ergens was ik zo bang dat het zou mislukken en ik in een kasplantje zou veranderen. Dus maar door middel van medicatie. Een flinke overdosering. Ik ben toen met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar ik actieve kool moest drinken. Vlak na deze ervaring kon ik me er niks meer van herinneren, maar hoe vaker ik eraan terug denk, hoe meer het terug komt. Die vieze zwarte smurrie. De ambulance broeders die mij praktisch van de trap hebben geduwd en zeiden: “Eigen schuld, moet je dit maar niet doen.” Ik was moe. De dagen erop volgend. Toch vond ik de kracht en motivatie om die maandag gewoon aan het werk te gaan. Ik zat erbij als een zombie, er kwam niks uit mijn vingers en ik zat er maar. Maar ik ben er wel naartoe gegaan, ondanks een tentamen suïcide.

De dagen kropen vooruit en met kerst in het vooruitzicht werd ik nog depressiever. De stemmen die ik altijd hoor in mijn hoofd (en waardoor ik een diagnose schizofrenie kreeg) waren druk bezig met proberen om mij nog een poging te doen. Ik merkte aan mezelf dat ik het heel zwaar had tijdens de kerstdagen. Alles is zo geforceerd blij en sparkly en ik zat meestal op de bank met een dekentje. Normaal gesproken - zonder depressie - was ik gek op kerst. Ik heb ook tassen vol met Kerstmannen, treintjes, slingers, ballen en van alles. Meestal was het een halve ruzie met mijn vriend als hij vond dat 20 november te vroeg was om de boom op te zetten. Nu kan ik me er niet toe zetten. Uiteindelijk heb ik hem een paar dagen voor kerst nog opgezet. En dan alleen de boom. De tassen met Kerstmannen en huisjes heb ik op zolder laten staan. Daar kon ik gewoon even niks mee.

De kerst sloop voorbij. Veel eten, aankomen in gewicht (wat zuigt, want ik ben door mijn medicatie al 25 kg aangekomen). Toen alles voorbij was en 2 januari iedereen weer aan het werk ging, viel ik in een diep gat. Ik heb eerst de boom afgetuigd en weer terug in de doos gedaan (nep boom). Ik zorgde dat het huis netjes was, de afscheidsbrieven klaar lagen en ik er zelf representatief uit zag. Ik was nog steeds te bang om een kasplantje te worden dus ik heb wederom medicatie gebruikt. Die lag onder slot en grendel, maar mijn vriend was soms een beetje slordig met de sleutel, dus ik heb kunnen pakken wat ik wilde. Dit keer geen ambulance, omdat mijn vriend het te lang vond duren. Hij heeft me zelf in de auto gezet en naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat mijn hart onregelmatig klopte en belandde ik op de Medium Care van het ziekenhuis met overal radartjes op me geplakt. Ik moest een nacht blijven. De volgende dag mocht ik, na een streng gesprek met de ziekenhuis psychiater, naar huis. Op dat moment zat mijn vriend er helemaal doorheen want die durfde niet meer te gaan werken en mij alleen te laten. Die tijd heeft hij veel thuisgewerkt.

Behandelings resistente depressie. Zo staat het omschreven. Er was geen enkel antidepressivum dat werkte voor mij tot ik MAO-remmers mocht proberen. Enige nadeel? Het moet klinisch tijdens een opname worden ingesteld omdat het gevaarlijke medicijnen zijn met erg veel bijwerkingen. Ik ben uiteindelijk 2 maanden opgenomen geweest. Zo volledig dat ik niet in het weekend met verlof mocht. Thuis was het een enorme taak om weer mijn ritme op te pakken, vooral omdat mijn vriend tijdens mijn opname overspannen op werk is geworden en ik dus een deel zorg op me moest nemen. Momenteel zit ik nog steeds op de MAO remmers, maar heb ik het gevoel dat ze niet meer zo goed werkten als eerst. Ik ben weer herstart met de lithium als toevoeging, om te kijken of dat me weer wat helpt. Ik zit vrij hoog in de antipsychotica omdat ik veel last heb van stemmen en hallucinaties. Zo word ik al voor de 3e dag achtervolgd door een hallucinatie. Hij gaat mee in de auto, badkamer, slaapkamer, alles. Ik weet heel goed dat het niet echt is en dat het een hallucinatie is, maar het is soms moeilijk om me dat te realiseren, omdat hij voor mij zo echt lijkt. Hij zegt niets gelukkig, maar staat een beetje ontevreden naar mij te kijken.

De stemmen zijn niet vredig. Die blijven me maar aansporen om mezelf iets aan te doen. Het zijn 4 mannenstemmen die zich een beetje afwisselen met wie er aan het woord is. Soms zijn ze alle 4 aan het woord en dan moet ik echt rust nemen, want een gesprek aangaan is dan behoorlijk moeilijk, omdat ik dan telkens word afgeleid.

Wat ik hoop? Dat de visuele hallucinaties in ieder geval verdwijnen, dat ik meer controle krijg over de stemmen en ze dan misschien meer naar de achtergrond kan laten verdwijnen en gelukkig zijn. Ik overleef op dit moment in plaats van te leven. Ik wil weer leven. Maar als dit altijd zo blijft, met die stemmen en hallucinaties, en echt niets wilt helpen, dan wil ik het euthanasie traject in. Want ik lijd er ontzettend onder. Ik kan niet werken, niet zelfstandig met het OV en ik kan niet genieten van de dingen waar ik van zou moeten genieten. Dus als dit uitzichtloos pijn hebben blijft, dan wil ik het traject proberen. Daar zijn we echter nu nog niet. Ik ben net weer met lithium gestart en als dat niet werkt dan ga ik voor de ECT (Electroconvulsie therapie). Ook al ben ik dan bang dat ik heel veel van mijn geheugen kwijt ga raken. Maar ik wil het in ieder geval proberen.

Dit had ik echt even nodig. Even alles opschrijven en kunnen bespreken. Ik wilde het vrijdag in de groep van mijn therapie bespreken, maar toen was er eentje het te eng vond dus werd ik bruut onderbroken midden in mijn verhaal en moest ik er verder mijn mond over houden. Ik snap heel goed dat als mensen over suïcide praten, dat ze dat liever afkappen, omdat het te confronterend zou zijn, maar de stemmen in mijn hoofd lijken me niet zo afschuwelijk dat het gesprek moet worden afgekapt. Maar goed, het zij zo. Misschien spreek ik ze na mijn vakantie nog aan. Ik hoop dat ik niemand heb getriggerd, maar ik wilde zo graag mijn verhaal even kwijt.

9 juni 2019 - 183x gelezen - bewerkt op 9 juni 2019
Er zijn 5 reacties op dit verhaal.
blck.widow
Vrouw, 105 jaar
vorige  volgende
30 jun 2019 20:17 Mijn depressie
09 jun 2019 16:43 Drowning alive
09 jun 2019 15:54 De stemmen in mijn hoofd *trigger waarschuwing*
17 okt 2014 12:46 Leuke beroepen?
meer..