menu myDiary

Verder...

Allereerst wil ik jullie lieve MDers bedanken voor alle berichtjes vol met medeleven en steun. Ik kan niet uitdrukken wat dat voor me betekend verliefd zo super lief verliefd

Vrijdagochtend was het dan zover, om 8 uur heb ik de pillen ingebracht. Gek genoeg voelde ik me kei rustig. Alsof er een stem tegen me zei: Het is goed zo, laat het maar over je heen komen.
Een uur later begonnen de eerste krampen, te vergelijken met een beginnende menstruatie pijn. We hebben samen ontbeten en tegen de tijd dat we klaar waren werden de krampen erger. P. wilde bij me blijven op de bank en dat was gewoon super fijn. Om wat afleiding te hebben, planden we de dingen die we deze week nog moesten kopen bij de bouwmarkten. Waar het goedkoopste te krijgen was, welke kortingsbonnen het beste waren enz.
Rond kwart over 11 belt mijn moeder om te vragen hoe het gaat. Het kost me moeite om mijn aandacht bij het gesprek te houden want de krampen komen nu in volle hevigheid, ik heb het ijs en ijs koud. Nadat ik ophang moet ik naar de wc en begint er bloed en slijm te komen.
Na een uur zakt het af en blijft het op een bepaald niveau hangen. Zolang ik rustig blijf liggen is het te doen, zodra ik beweeg verga ik van de pijn. Ik heb enorme honger dus P. maakt tosti's. De rest van de middag doe ik niks meer. Ik voel me nog steeds rustig. P. wordt juist heel erg onrustig en wil iets gaan doen. Naar ons idee is het ergste voorbij. Tegen etenstijd gaat P. met Hond en haalt frietjes omdat ik bij nader inzien niet in staat ben om te koken.
De frietjes smaken lekker ondanks dat de krampen weer wat erger worden. Niet zo erg als tussen de middag maar wel wat heviger. Na het eten heb ik het idee dat ik naar de wc moet. Op de wc floept (echt er is geen beter woord) er iets uit. Het blijkt de gehele vruchtzak te zijn, ongeveer 6 cm in doorsnee. Je kunt duidelijk het punt zien waar het zakje aan de baarmoeder want gezeten heeft en je kunt het vruchtwater erin zien.
Het is misschien raar maar ik heb het helemaal van onder tot boven bekeken en open gemaakt. Binnen in zat een klein zakje, van ongeveer 1,5 cm doorsnee waarin wat witachtige stukjes dreven. Mijn idee is dat dat het kindje is geweest.

Ik vind het fijn dat ik het zo bekeken heb. Het was voor mij een bevestiging dat er toch echt geen kindje meer inzat. Niet dat ik het niet geloofde, maar meer een soort van: Ja, het is echt zo.
P. vond het verschrikkelijk om te zien en kon er echt niet tegen. Voor hem is het genoeg om te weten dat het eruit is, niet hoe het eruit zag. Maar ik ben blij dat ik het zo goed bekeken heb. Daarna zijn we even een tijdje heel verdrietig geweest en samen stil op de bank gezeten.

Sinds vrijdag voel ik me gewoon 50% beter. Geestelijk en lichamelijk. Zaterdags en zondags voelde ik me nog wel slap en moe met veel buikpijn maar maandag ging het al een stuk beter. Ik voel mijn buik nog steeds, veel bukken of veel lichamelijke beweging doet echt zeer.
Het is raar aan de ene kant voel ik me verdrietig dat het weg is en aan de andere kant voel ik me blij omdat ik me zo'n stuk beter voel. Heel gemixt.
En over het algemeen voel ik me oké, ja het is/was zwaar, verdrietig, moeilijk en verschrikkelijk maar dat is nu voorbij. Ik zal het altijd met me mee dragen en met een volgende zwangerschap ontzettend bang en bezorgd door zijn, maar ik wil ook verder.

P. en ik hebben het er veel over en natuurlijk vragen veel mensen hoe het gaat. Dat helpt ook, erover praten helpt.
Mijn zusje heeft het over 'de toestand waar ik nu in zit' en 'dat ik nu zeker niet veel aankan' (bv haar kids op bezoek) en ze snapt niet dat ik me oké voel, ik krijg vraagtekens terug als ik dat zeg. Alsof ik nu in een hoopje op de bank moet zitten huilen om dit alles. En dat voelt heel negatief en heel naar. Net alsof ik er niet genoeg om geef ofzo.
De waarheid is dat ik vorige week heb zitten huilen, gezeten heb als een hoopje ellende en het hele afscheid proces heb doorgemaakt. En dat zij gewoon dacht dat ik vrijdagmiddag even op haar dochters verjaardag zou komen, want dat kan toch wel? En ja het doet nog steeds zeer en ik ben nog steeds verdrietig. En ja als ik een zwangere vrouw zie doet het even zeer.

Maar ik heb al zoveel ellende en negativiteit in mijn leven gehad dat ik dit niet mijn leven wil laten beheersen. Plus ik denk niet dat dat een eventuele nieuwe zwangerschap of poging tot, goed zal doen.

Vandaag moest ik terug voor een echo en een afspraak bij de gynaecoloog. De mevrouw die de echo deed heeft zelf geen miskramen of kinderen gehad denk ik. Het was een inwendige echo en het was alsof ze in een pan met soep aan het roeren was. Doet het nog zeer? vraagt ze op een gegeven moment... Nee trut... het voelt lekker nou goed? Maar ik zeg tussen op elkaar geklemde tanden door: Ja dat doet heel veel zeer. Waarna ze gewoon ver gaat.... De co-assistente kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen even aan... het lijkt me erg moeilijk zegt ze.

Het blijkt dat er nog wat in mijn baarmoeder zit. Het kan een bloedstolsel zijn zei de dok. dat nog kan loskomen. Over 2 weken moet ik terug om het weer te laten checken. Misschien dat het in de tussen tijd weg gaat.

En zo zijn we alles doorgekomen. In het weekend zijn we naar het nieuwe huis geweest. P. heeft zich uitgeleefd op een muur die eruit moest, zijn manier van verwerken en dat is prima. Ik heb een beetje rondgedabberd en wat kleine dingen gedaan. Het voelde goed om iets om handen te hebben.

-xx-

23 april 2019 - 260x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Mari05
Vrouw, 33 jaar
vorige  volgende
21 nov 2019 15:11 Winterkou
15 nov 2019 12:03 Niet makkelijk
11 nov 2019 14:19 Eindelijk tijd
18 sep 2019 20:51 Checking in
16 aug 2019 13:21 Moe, huis & alles #
07 aug 2019 17:19 Chickie & Lola
05 aug 2019 15:26 Kippenkenners?
31 jul 2019 20:36 Geirriteerd
30 jul 2019 17:15 Chickie
15 jul 2019 13:47 Stuff
28 jun 2019 15:50 Toch...
24 jun 2019 15:45 Even over alles
24 jun 2019 15:28 Onzichtbare muggen...
29 mei 2019 14:57 Aargh..!
27 mei 2019 20:10 Van alles..
meer..