menu myDiary

Verpletterend nieuws II

We hebben het weekend in een waas doorgebracht terwijl we ondertussen nog wat voorbereidingen deden voor het nieuwe huis. Met regelmaat schoot ik compleet in tranen. De misselijkheid en het overgeven gaat gewoon door. Zondagmiddag stortte ik even in en na het overgeven ben ik voor een paar uur in bed gaan liggen. Verdrietig tot op het bot. P. is verdrietig met me en weet niet zo goed hoe hij kan helpen maar is ontzettend lief.
Het is zo raar, mijn lichaam gaat gewoon door met zwanger zijn terwijl mijn hoofd weet dat het er niet meer 'is'.

Zondagavond besluiten we dat we maandagochtend bellen naar de verloskundige om te zorgen dat we voor het aankomende weekend nog geholpen worden. Emotioneel is het veel zwaarder dan dat ik gedacht had. Ik krijg een kreng aan de telefoon die me behandeld alsof ik pizza wil bestellen. Ze zet een afspraak voor vrijdagochtend bij de gynaecoloog, omdat er verder niks uitgelegd wordt nemen wij aan dat het om de curettage gaat.

Maandagmiddag zitten we bij de Notaris om te tekenen voor ons nieuwe huis. Onbevangen vrolijk zijn en genieten van het moment lukt me niet. Als ik mijn handtekening zet kan ik alleen maar denken aan het niet levensvatbare kindje in mijn buik. P. is door het dolle heen en super blij. Het lijkt me heerlijk om zo te kunnen compartimentaliseren, mannen kunnen dat toch wat makkelijker dan vrouwen merk ik maar weer. Het is oké, het is ook een moment om door het dolle heen te zijn. Samen een huis komen, eigen stekkie maken, iets wat totaal van ons tweeën is, dat is ook iets om super blij over te zijn. Maar mijn hoofd staat er niet naar, ja ik ben blij maar het liefst kruip ik in bed met de dekens over mijn hoofd.
Na de Notaris rijden we met mijn schoonouders gelijk door naar huis. Daar komen we achter dat Seb (beste vriend van P. ) echt niet alles verhuist heeft en laat staan schoongemaakt (als ze ooit schoonmaakten)! We besteden de rest van de middag aan alles aan kant te maken en hun overgebleven spullen in dozen te stoppen. Ik merk dat het heerlijk is om even iets grofs om handen te hebben en mijn gedachten te kunnen verzetten.

Dinsdags gaat P. weer aan het werk en ik begin samen met mijn schoonouders aan de werkzaamheden. Eerst de hele bovenverdieping schuren, alle kozijnen gaan mee. Rond 12 uur word ik kotsmisselijk en moet ik gaan zitten. Uit veiligheid in de buurt van de wc, het blijft bij braken maar het is een hartverscheurend gevoel. Ik zit op de grond bij de wc, misselijk, brakend, Hond naast me, in ons nieuwe huis, in en in verdrietig dat alles wat ik voel niet waar blijkt te zijn.
Een half uur later zakt het weer af en ga ik verder met schuren. Ja ik kan rust nemen, ik kan gaan zitten of liggen maar wat voor nut heeft het? Verdrietig ben ik toch of ik nou iets of niets doe.
Aan het eind van de dag hebben we alles geschuurd behalve de deuren. Het geeft wel een fijn gevoel om iets bereikt te hebben. Ik ga veels te lang door en kom kapot thuis.

Vanochtend hebben we de herhalingsafspraak bij de verloskundige. Ze checkt of er toch echt geen hartslag zichtbaar is. Ondanks dat het vruchtje een heel klein beetje gegroeid is, is er geen hartje te bekennen. We berekenen nog een keer alle mogelijke tijdsduren maar de conclusie is hetzelfde, er had een hartje moeten zijn.
Ze neemt de tijd voor ons en snapt dat het loodzwaar is om verder te gaan. Ze schrikt als ze hoort hoe we maandag behandeld zijn en verteld me dat ik in het vervolg gewoon het 06 nummer moet bellen, hoe dan ook zegt ze. Ze besluit de polsen bij de gynaecoloog of hij misschien vanochtend plaats heeft want het blijkt dat vrijdag geen curettage gepland staat maar een intake. Achteraf gezien logisch maar als je geen informatie krijgt hoe moet je dat dan weten? Gelukkig is er een plaatsje. Door een misverstand van de verloskundige moeten we een uur wachten in de wachtkamer, tussen alle happy zwangere vrouwen met kinderen. Aan de ene kant zo zwaar en andere kant gun ik het anderen zo enorm.
Uiteindelijk zijn we aan de beurt en doet hij ook nog een echo. Ook hij concludeert hetzelfde. Er blijkt een medicijn optie te zijn om een miskraam op te wekken, daarmee kan ik voor het weekend nog beginnen. Een curettage voor het weekend gaat niet meer lukken. Dus vind ik dit een prima optie.

Het is zo onwerkelijk raar... opeens zit je daar met iemand te overleggen hoe je het beste het baby'tje in je buik kan laten weghalen. Ik geloof niet dat er een moment is geweest dat ik zonder tranen in mijn ogen heb gezeten.
P. is lief en zorgzaam en heeft het zelf met regelmaat ook kei moeilijk.

Dan blijkt er een middaguur onderbezetting te wezen waardoor de ene tablet niet gehaald kan worden of we nog kunnen wachten. Ondertussen ben ik zo misselijk als wat en we besluiten dan maar te gaan lunchen in het ziekenhuis. Een 45 min later halen we alle medicijnen op. De vervolg checkup is gemaakt voor volgende week dinsdag middag.

Vanavond om 20:00 heb ik de eerste pil ingenomen. Nu moet ik 36 uur wachten en dan de andere tabletten vaginaal in brengen. Mocht er 24 uur na die pillen nog niks opgang zijn moet ik er weer 4 inbrengen. Deze methode heeft 90% kans op een miskraam.
Ik vind het allemaal doodeng, hoeveel pijn en bloedverlies ga ik hebben vrijdag? Zou het lukken?
Als ik de tablet inneem bedenk ik me dat ik nu moedwillig iets inneem dat mijn kindje gaat vernietigen maar dat het moet want het heeft geen eens kans om een kindje te zijn.

Ik ben al zo vaak in mijn leven verdrietig geweest, break ups, verlies, verlatenheid, angst, vreugde en nog veel meer.
Maar dit, dit is een hele andere tak van verdrietig zijn. Het is een soort oer verdriet, een verdriet dat je tot in het diepst van je ziel raakt, nee eigenlijk nog verder. Ik kan het niet uitleggen, het is anders dan alle verdriet die ik tot nu toe gehad heb.
Ik voel aan mezelf dat ik hier niet zonder kleerscheuren vanaf ga komen. Dat het diepe sporen gaat achterlaten.

En zo is onze week gegaan tot nu toe.

Zo onwerkelijk, zo niet te bevatten.

-xx-

17 april 2019 - 358x gelezen
Er zijn 12 reacties op dit verhaal.
Mari05
Vrouw, 33 jaar
vorige  volgende
16 aug 2019 13:21 Moe, huis & alles #
07 aug 2019 17:19 Chickie & Lola
05 aug 2019 15:26 Kippenkenners?
31 jul 2019 20:36 Geirriteerd
30 jul 2019 17:15 Chickie
15 jul 2019 13:47 Stuff
28 jun 2019 15:50 Toch...
24 jun 2019 15:45 Even over alles
24 jun 2019 15:28 Onzichtbare muggen...
29 mei 2019 14:57 Aargh..!
27 mei 2019 20:10 Van alles..
10 mei 2019 16:29 Verbouwen
01 mei 2019 15:53 Nu
23 apr 2019 20:37 Verder...
17 apr 2019 20:25 Verpletterend nieuws II
meer..