menu myDiary

A letter to my best friend

Het zijn die onverwachte momenten dat de realiteit me in mijn bek slaat. Een lange autorit, even Wiebe bellen. Een nieuw spelletje, vindt Wiebe vast leuk. In de buurt van Alkmaar, zou Wiebe thuis zijn? Dan komt de klap, steeds onverwachts omdat ik er niet aan kan wennen en het nog steeds niet wil geloven.

Je bent dood.

Misschien komt het door je woorden. Die belofte dat je vierenzestig zou worden, een jaar ouder dan je pa geworden is. Die man die je in mijn ervaring pas met "papa" omschreef toen het te laat was. Zijn begrafenis in een koude kerk, waarbij het meer om Jezus ging dan om je vader. Bij het condoleren werd je zo melig als dat wij waren op jouw crematie, maar bij ons was het wel gepast. Want jij wilde dat we zouden lachen om je dood. Toen lukte het me om de een of andere stomme reden wel, maar nu kost het me serieus veel moeite. Ik besef me namelijk steeds weer dat er een enorm gat achter is gebleven waar voorheen dat nooit zwijgende hoofd van jou zat. Dat constante gelul, zelf als luisterde niemand. Die enorme zelfspot, dat gouden hart... dat kapotte hart.

Kapot op meerdere manieren, met meerdere relaties. Soms wat verbittert, maar in de norm nog steeds vrolijk en vol zelfspot. Zelfs al kon je soms zeiken als een oud wijf. Maar als er iemand recht op had om zo nu en dan te klagen, was jij het wel. Het was steeds inleveren wat je door de kanker moest doen. Wanneer je wel een stap vooruitging, volgde er in de norm, vrij snel twee terug. Maar toch bleef de kwaliteit van leven het doel en de eerste prioriteit. Zelfs al moest je daarvoor onder het mes. Dat gebeurde dan ook, vaker dan eens. Om het maar niet te hebben over al die keren dat je babylotion ging halen in het ziekenhuis. Ik lach bij de wetenschap dat je altijd een flesje wist te jatten, maar deze nooit voor mij bedoeld was. Sterker nog, ik kwam er pas achter dat je dit deed toen je al dood was.

Ik zou in deze brief liever de jaren tellen die we, tegen alle verwachtingen in, samen hebben mogen doorlopen. Alle feesten die we hebben meegemaakt, bands die we hebben zien optreden. De vrouwen die we hebben bekeken en de gesprekken die we hebben gevoerd. Het is echter zo waardevol voor me geweest, dat ik het nog steeds mis. Of specifieker, dat ik jou nog steeds mis. Zo erg, dat ik je laatst nog een berichtje heb gestuurd. Daarna kwam die klap weer, zoals tegenwoordig vaker gebeurt. Wiebe reageert niet,


Wiebe is dood.


-VLH

12 april 2019 - 219x gelezen - bewerkt op 12 april 2019
Er zijn 4 reacties op dit verhaal.
ViveLeHans
Man, 29 jaar
vorige  volgende
12 apr 2019 00:43 A letter to my best friend
12 apr 2019 00:05 A letter to ~
09 aug 2018 03:10 Een korte anekdote (uit de oude doos)
meer..