menu myDiary

Oppas

Zaterdag gaan we naar de verbouw-en verhuisbeurs in Utrecht. Aangezien we gaan verbouwen en verhuizen leek dat ons wel een goeie zet. Hond zou naar mijn schoonouders gaan. Maar na alle buikdrama moet ik morgen terug naar de huisarts die nog in mijn vorige woonplaats zit, waar ook mijn ouders wonen. Om dan eerst een half uur daar heen te rijden en dan aan het eind van de middag of 's avonds nog een uur terug naar mijn schoonouders zag ik niet zo zitten. Dus hebben we afgesproken dat Hond deze keer naar mijn moeder gaat.

Ik hoor al heel de week niks van haar. Behalve antwoorden op de dingen die ik stuur. Geen 'hoe is het met de pijn' of 'hoe gaat het met je buik' vragen, helemaal niks. Van mijn schoonmoeder krijg ik elke dag een lief berichtje met de vraag hoe het gaat. Even als contrast gezien.

Gister belde ik mijn moeder.. oeps... blijkbaar hebben ze biddag.. en dan wordt er niet getelefoneerd.. Helemaal vergeten, hier in onze woonplaats merk je daar helemaal niks van.
Ik hoorde dat ze een hele schorre stem had.
Vandaag stuur ik een appje om te vragen of ik het goed gehoord heb. Ja, ze is weer verkouden. Later op de dag bel ik haar nog even om te kijken of ze het toch wel ziet zitten om op Hond te passen. Van het hele gesprek krijg ik het gevoel dat ze het liever niet doet. Toch blijft ze volhouden dat ze op wil passen, ze vindt het gezelschap gezellig van Hond. Dat begrijp ik echt wel maar ik weet niet of het slim is nu ze al zo vaak ziek is geweest deze winter en nog geen eens 100% was opgeknapt van de vorige griep. En hij moet wel 3x per dag een ronde doen. Dat geef ik ook aan.

Mam: Denk je dat echt? Het zal morgen toch wel beter gaan? Als hij komt moet ik tenminste wat doen en kan ik niet zielig gaan doen.
Ik: Geen idee, ik hoop het voor je. Ja dan moet je wat doen, maar misschien is rust geen slecht idee? Zie je het echt wel zitten dan, zeg eens eerlijk?
Mam: ehhh... ja.. ehh.. nou... ehh... Wat vind jij ervan?
Ik: Ik voel niet wat jij voelt dus kan ik daar geen beslissing over maken.

Nee.. nee ... nee dat gaan we dus niet doen. Ik ga niet verantwoordelijk zijn voor dat antwoord. Dan is het namelijk later: Ja.. want toen mocht ik ook niet oppassen van je - of - ik mocht eerst oppassen en toen opeens (zonder reden) helemaal niet meer.
Nee ik ga niet verantwoordelijk zijn voor wat jij wilt en kunt. Uiteindelijk zegt ze: laat hem maar gewoon komen.

Ik weet dat ziek zijn overmacht is, absoluut, daar kan mijn moeder niks aan doen. Maar het is elke keer gezeur als ze op Hond wil passen. Zeg dan gewoon dat je het niet ziet zitten, er komt heus wel een volgende keer hoor. Maak er geen ingewikkeld verhaal van zodat ik me rot voel dat ik het gevraagd heb!!

We hangen op met een, Tot morgen.

Als ik de spreekwoordelijke hoorn erop leg bedenk ik me dat ze geen moment heeft gevraagd hoe het gaat met me... en waarom ik vanmiddag niet aan het werk ben...

-xx-

14 maart 2019 - 143x gelezen
Mari05
Vrouw, 33 jaar
vorige  volgende
15 mrt 2019 11:59 Weer één klaar #
14 mrt 2019 14:50 Oppas
13 mrt 2019 14:38 Projectje, Hond & Nog Meer #
11 mrt 2019 20:39 Spastische darm
11 mrt 2019 13:14 Initiatief
11 mrt 2019 12:29 Hoe het gaat
27 feb 2019 12:42 Teleurgesteld
08 feb 2019 15:19 Yoga
02 jan 2019 14:36 2 Januari 2019
30 dec 2018 14:49 Kerst en al die zooi.. :)
17 dec 2018 17:39 # Kerstdorpje
17 dec 2018 17:34 # Lief
24 nov 2018 09:59 Elven vs Elfen
23 nov 2018 17:41 De Elfenboom
20 nov 2018 14:59 Hoe is het?
meer..