menu myDiary

Eenzaam

Als de twinkelingen in je ogen verdwijnen en je niet meer weet waar je kijken moet.
Als je innerlijke vreugde begint te verdwijnen en zich alleen nog maar met verdriet en tranen voedt.

Wat als je alleen nog maar wilt schuilen voor alle tegenslagen en voor al dat pijn.
Zou het echt nog uitmaken? Zal het in de toekomst beter zijn?

Wat doe je als je alleen nog maar kan huilen maar eigenlijk niemand jouw tranen ziet. Wat doe je als je eigenlijk het liefst zou willen verdwijnen maar een uitweg is er niet.

Wat als het donker om je heen is en het voelt alsof je in een put gevallen bent.
Dat je eigenlijk bij iemand wilt huilen maar dat het voelt alsof niemand jou op dat moment kent.. je wilt vertellen hoe jij je voelt; eenzaam, soms machteloos en klein. Niks betekenend, niet gezien.. alsof je er niet mag zijn.

Je voelt je alleen, achter gelaten en verloren.. niemand waar jij naar toe kan om je hart te luchten.. het enige dat je wilt is dat iemand jou kan horen, naar jou kan luisteren om de last dragelijker te maken.
Zodat het je steeds minder pijnlijk voor je is, het jou minder zal raken.

Eenzaamheid, emotionele eenzaamheid is wat ik heb geprobeerd te beschrijven..
en ik hoop dat als je iemand hier in herkent, hem of haar een luisterend oor zal bieden of de helpende hand toe reiken.



14 maart 2019 - 123x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Princessa
Vrouw, 23 jaar
vorige  volgende
14 mrt 2019 01:23 Eenzaam
13 mrt 2019 23:36 Mijn eigen moordenaar
19 feb 2019 00:06 Tweestrijd
07 jan 2018 19:36 Selflove <3
06 jun 2017 23:17 Pullin' myself together
13 feb 2017 01:12 I'll be dancing on my own
17 jan 2017 21:37 Dust
meer..