menu myDiary

Verveling tot de max

De verveling, aaargh. Ik vind het maar een rare gewaarwoording. Als ik ergens mijn hele leven goed in ben geweest, is het wel thuis op mijn luie gat zitten, zonder enige problemen. Ik weet nog wel toen ik voor een langere periode in de ziektewet zat, dat mensen dan begonnen te vragen: "ga je je niet vervelen?" Ik haalde dan mijn schouders op en zei van niet. Het was ook echt waar, ik verveelde me niet en vond het heerlijk om thuis te zitten.

Goed, nu was die situatie ook wel anders dan nu. Ten eerste lag ik toen uit de roulatie vanwege psychische problematiek - ik zat er mentaal helemaal doorheen. Ten tweede kon ik gaan en staan waar ik wilde - ik kon een wandeling gaan maken, boodschappen doen, pokémon go gaan spelen, familie of vrienden bezoeken, de kroeg induiken, weet ik het wat. Niet dat ik dat per se altijd deed, want ik zat er toen echt goed doorheen, maar het kón. Dat lijkt nu precies het verschil te maken.

Ik kan bijna niets op dit moment. Zo staat er nog een vuilniszak op het balkon die mijn lieftallige vriend daar neer heeft gezet (ik hou van je schatje), en die enorm stinkt. Op de automatische piloot tilde ik hem op om hem weg te gaan gooien en motherfucking auw. Dat ding was zwaar, idioot dat ik ben. Soms doe ik dingen zo automatisch die ik eigenlijk helemaal niet kan doen, maar dan realiseer ik me pas wat ik heb gedaan als het eigenlijk net te laat is.
Ik kan niet even snel iets weg gaan gooien, ik kan geen boodschappen gaan doen, ik kan de reis naar school niet maken, ik kan niet te ver lopen of fietsen. Als ik met mensen wil afspreken moeten ze naar mij toe komen, of moet ik wachten tot Hans beschikbaar is zodat hij me met de auto zou kunnen brengen.
Daarbij vind ik het vervelend om zo 'tot last' te zijn. Hans moet nu bijna alles doen voor me, soms zelfs helpen met mijn schoenen uittrekken. Hij moet de vaat uitruimen, alle zware lichamelijke dingen doen (vuilnis weggooien boodschappen halen, kattenbak verschonen etcetc) en hij heeft het al zwaar met zijn werk en studie. Ik voel me schuldig en wil ook wat doen, maar zelfs koken (te lang in dezelfde positie) en de was uithangen doen pijn. Ik doe dat wel, want ik wil soms ook wat doen, maar het is gewoon zo vervelend en beperkend.

De eerste keer dat ik voor een langere tijd uit de roulatie lag speelde ik de Sims voor het leven. Heeeeerlijk vond ik dat, vooruit komen in een carrière en vrienden maken terwijl ik zelf op mijn gat zat, haha. Nu komen die stomme Sims me mijn fucking strot uit en haat ik ze dat ze alles kunnen wat ik ook wil doen (thehe, ik overdrijf nu een beetje hoor). Maar serieus, ik kon de Sims wekenlang spelen zonder verveeld te raken, voor mij de beste game ooit omdat er altijd wel iets te doen was. Nu vind ik het maar stom en wil ik het niet meer.

Ik wil ook niet op de ps4 om Southpark and the fractured but whole te spelen. Ik wil Just Dance spelen!
Netflix? Meh, geen zin in!
Slapen? Fuck dat.
Op mijn telefoon zitten kutten totdat ik alles wel 20 keer heb gezien? Stom!
Ijsberen door het huis? Gaat heel snel vervelen.

Ik weet het niet meer hoor. Ik verveel me gewoon echt.

/zwaarleven



8 feb 2019 - 235x gelezen - bewerkt op 8 feb 2019
Er zijn 10 reacties op dit verhaal.
Imagimary
Vrouw, 29 jaar
vorige  volgende
18 feb 2019 16:04 Onderzoek Bechterew
09 feb 2019 11:53 Afspraak staat vast, andere rompslomp
08 feb 2019 16:08 Blablablabla
08 feb 2019 13:41 Verveling tot de max
07 feb 2019 21:10 Bechterew
06 feb 2019 16:53 Dubbele breuk, onderzoek ziekte van Bechterew
29 jan 2019 18:06 Realisatie
28 jan 2019 17:32 Toch mijn rug gebroken
26 jan 2019 06:11 Beurs
25 jan 2019 13:15 Met de ambulance mee
26 jan 2015 11:07 Mary in podoland (uit de oude doos)
meer..