menu myDiary

Dip

Gisteravond had ik een enorme dip. Ik voel me eigenlijk heel de week al vrij onstabiel. Voor een deel weet ik waardoor het komt. Ik kan niet tegen grote veranderingen, dat is mijn hele leven al zo geweest. Er komen grote veranderingen aan en er zijn grote veranderingen bezig. Ook denk ik dat het afgelopen half jaar me nu inhaalt. Alle relatiestress en vechten voor hem/ons, dat ga ik nu pas verwerken eigenlijk.

Ik merk ook echt de laatste maand/weken dat ik van P. weinig response krijg. Of het nou over het eten, het weer of hoe ik me voel gaat. Al moet ik wel zeggen dat als ik dan helemaal in die dip zit met tranen en al, dat hij er voor me is en de moeite doet om me gerust te stellen en te helpen. Dat is gewoon super lief en waardeer ik enorm. Maar waarom zijn er altijd tranen voor nodig? Ik kan toch niet bij elk onderwerp in tranen uitbarsten? Het zonnetje schijnt zo mooi, snik snik, vind je ook niet liefie, snik snik..... ?!!

Ik zou willen dat hij hetzelfde enthousiasme dat hij heeft voor zijn werk en hobby projectjes heeft ook voor onze relatie zou hebben. Soms heb ik echt het gevoel dat ik de enige bent die enthousiast is over deze relatie. Net als over zwanger raken, volgens mij ben ik de enige die er mee bezig is. Ik word over een paar weken 33, P. is 37 en ik wil niet op mijn 40e pas kinderen. Wie weet hoelang mijn eitjes nog goed zijn.
Toen ik van de week aankaartte dat als we een baby willen krijgen we misschien wat meer moeite moeten doen om in regelmaat seks te hebben (in de week dat mijn eisprong) zag ik hem moeilijk kijken en ging hij er niet op in. Ik heb de situatie gered door te zeggen dat we het er aankomende weekend wel over zouden hebben. Ik weet dat hij er toch niet op terug komt. Dat is met alle serieuze gesprekken die we voor ons uitschuiven. Als ik niks zeg, zegt hij ook niks.

P. blijft ook gewoon moe. Ik heb al een paar keer gezegd dat hij misschien wat eerder naar bed moet gaan zodat hij wat meer kan slapen. Niet om half 12 je bed in en om kwart over 6 er weer uit. Hij heeft het een paar dagen geprobeerd maar dan is het opeens weer 12 uur als hij het bed in kruipt. Misschien moet hij ook wel eens langs de dok om te kijken of er niet wat anders mis is, als hij zo moe blijft. Ik merk wel dat als hij een paar nachten op tijd het bed in stapt dat hij overdag ook een stuk beter te genieten is.

Voor de rest vind ik het zo enorm jammer. We hebben de afgelopen maanden zoveel tijd gestoken in het redden van onze relatie en nu zijn we qua communicatie weer bijna terug bij af. Dat blijft ook wel spoken in mijn hoofd, ik voel me gewoon vaak alleen in deze relatie en heb heel vaak het gevoel dat als ik de kar niet blijf trekken we gewoon langs elkaar heen gaan leven.
Seks is wel beter, heel veel beter en meer, dus dat is zeker te weten vooruit gegaan. Daar ben ik ook enorm blij om. Het geeft een andere vorm van intimiteit tussen ons dat onze relatie verbeterd heeft.

Oja en P. moet over een paar weken 1,5 dag naar Engeland, dus dan is hij er dus ook de nacht niet. En weer naar Engeland, en weer weg... Dat roept een hoop oude angsten op van al zijn reizen over de afgelopen jaren. Eerlijk is eerlijk, ik vertrouw het ook gewoon niet. Ja het is maar voor één dag in feite maar het zal me niet verbazen dat hij toch meer naar Engeland gaat moeten. Vooral als ze door hebben hoe aardig hij is (ja echt iedereen vindt P. geweldig) en hoe goed hij zijn werk doet. Ik denk dat ze hem dan nog veel vaker willen hebben daar. P. zegt dat hij niet meer wilt reizen maar ik zie de opwinding in zijn ogen en hoor het in zijn stem, hij heeft er enorm veel zin in en heeft het gemist. Dat mag ook zeker, maar naar 5 jaar ken ik mijn mannetje wel en zie ik echt wel wanneer hem iets meer dan enthousiast maakt.
Dus ik denk: hoe hard jij ook je best doet om mij te overtuigen dat je geen reizen wil maken voor langere tijd, als het aanbod komt, ga je er gewoon weer vandoor.
Dat maakt me zo enorm verdrietig. Ik wil hem niet tegen houden in wat hij leuk vindt, maar als de afgelopen jaren me iets hebben geleerd dan is het wel dat ik niet meer samen wil zijn met iemand die altijd de baan op is.

Dus dat is wat er in mijn hoofd zit, waardoor ik me zo onstabiel voel en niet lekker in mijn vel zit. Begrijpelijk maar ook frustrerend.
Ik was in december aan het nadenken om misschien nu af te gaan bouwen met mijn duloxetine maar zoals nu zie ik dat helemaal niet zitten. Dat geeft dan ook weer een beetje een faal gevoel, terwijl dat helemaal niet nodig is en het is helemaal geen falen. Medicijnen zijn er als ondersteuning, het feit dat je niet zonder kunt wil niet zeggen dat je faalt.

Ja... ik zit even goed in de knoop...

-xx-

11 jan 2019 - 146x gelezen
Er zijn 8 reacties op dit verhaal.
Mari05
Vrouw, 32 jaar
vorige  volgende
18 jan 2019 12:14 Voorbereid zijn
18 jan 2019 11:57 De week is weer voorbij
11 jan 2019 17:03 Weer klaar! #
11 jan 2019 13:44 Dip
02 jan 2019 14:36 2 Januari 2019
30 dec 2018 14:49 Kerst en al die zooi.. :)
17 dec 2018 17:39 # Kerstdorpje
17 dec 2018 17:34 # Lief
24 nov 2018 09:59 Elven vs Elfen
23 nov 2018 17:41 De Elfenboom
20 nov 2018 14:59 Hoe is het?
08 nov 2018 11:43 Dankbaar
24 okt 2018 15:06 Pfff
23 okt 2018 17:53 Don't know
20 okt 2018 17:30 Thuis
meer..