menu myDiary

Alleen

Alles voelt zo eenzaam. Zo alleen. Ik weet dat mensen het beste met me voor hebben.
Maar deze eenzaamheid. Deze rollercoaster.. Ik wil er uit..

Vandaag belde S. van Dimence. De afspraak die we hadden stond om 12 uur. Ze belde 12.40u en om 12.50u was het gesprek alweer afgekapt. Zo voelde het echt. En dit is de vervanging van mijn wekelijkse uurtje....

De gesprekken met R. zijn gestaakt. Ik kan niet bezig zijn met trauma wanneer mijn leven zo vol puinzooi is. Ik zou zo graag verder willen met mezelf. De realiteit is nu gewoon anders. Er is geen ruimte voor mij nu.

Morgen ga ik H. naar de revalidatieplek brengen. Nog 2x naar het ziekenhuis.. De transfer moet ik zelf doen. Dus heb mn moeder gebeld. Of zij rijd of ik mag een auto van mijn ouders gebruiken. Ligt maar net aan hoe de planning is. Spannend. Maar wel weer een vooruitzicht op verbetering.

Ik mis ons. Het samenzijn. Zijn gemopper. Hij mist mijn gemopper. Ik voel me nu net een ouder van een kind. Als ik bij hem ben zijn mijn emoties niet bespreekbaar. Alles wat er dan gebeurd is positief. En hij mag zich nergens zorgen over maken. Dat doe ik wel. Voor 2. Al ruim 2.5 week.

Ik voel me emotioneel. Een wrak. Kwetsbaar. Alleen.

Kudzooi.


9 jan 2019 - 163x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Liesa
Vrouw, 29 jaar
vorige  volgende
28 feb 2019 19:39 Stomme ik
09 jan 2019 16:01 Alleen
04 jan 2019 23:52 Ooh en nog dit
04 jan 2019 23:48 Losing
meer..