menu myDiary

Het vervolg...

Ik denk dat ik bij deze benoemd mag worden tot het domste wezen dat er rondloopt.

Natuurlijk had ik gewoon naar de les moeten gaan. Ik had vrolijk en opgewekt moeten doen, en als ze er toch over zou zijn begonnen mijn excuses moeten aanbieden en zeggen dat ik het echt compleet vergeten was. Daarna me onder haar zorgen uit praten en klaar, probleem opgelost.

Maar ja, mijn hoofd bedenkt op het moment zelf dan dat het een veeeel beter plan is om weg te blijven. Alsof ik daar gewoon mee weg zou komen... Nou ja, niet dus. Toen ze me in de pauze zag zitten kwam ze naar me toe en vroeg ze me of ik even mee wilde lopen.

Waar ik vanmorgen was, tijdens haar les.

Tsja...

En toen kwam mijn beste smoes ever, namelijk dat ik het "vergeten" was. Tuurlijk, ik heb al maanden hetzelfde rooster, en nu ben ik het ineens "vergeten". Nou, dat was dus ook haar reactie. En dat ik gistermiddag zeker ook vergeten was?

Toen besloot ik over te gaan op plan B. Opnieuw een geweldig plan, namelijk de onverschillige ongeïnteresseerde puber uithangen. De andere kant op kijken, schouders ophalen en niet reageren op vragen.

Echt, ik weet niet wat voor kronkels er in mijn hoofd zitten op zo'n moment. Ik roep hier om het hardst dat ik niet de aandacht op me wil vestigen, maar ik weet zelf ook wel dat ik dat op deze manier juist doe. Het frustreert me ook, ik heb mezelf de afgelopen jaren aangeleerd om niet op te vallen, om geen aandacht te trekken, om moeilijke vragen weg te lachen. En daar komt nu gewoon niks van terug. Ik lijk verdorie wel weer 12, geen idee hebbend wat ik hiermee aan moet.

Natuurlijk wist ik best dat ik gisteren gewoon langs had moeten gaan, en dat ik vandaag gewoon naar de les had moeten gaan. Ik wist best wel dat het alleen maar op zou vallen als ik weg zou blijven en dat ik daarmee juist zou bevestigen dat er iets speelt. Maar toch, op dat moment zelf is de angst om haar onder ogen te komen en te weten dat die confrontatie dan gaat komen gewoon te groot.

Dan is het zo verleidelijk om mijn kop in zand te steken. Om maar gewoon te doen alsof de situatie er niet is. Als ik het maar zo hard mogelijk negeer, dan is het er ook niet. Zoiets. En dus kies ik er op dat moment voor om te ontwijken en uit de weg te gaan, ook al weet ik dat het eigenlijk geen uit de weg gaan maar uitstellen is.

En ook daarna, ik weet dat ik óf eerlijk moet zijn, óf haar zorgen weg moet nemen door de goede (lees: sociaal wenselijke) antwoorden te geven. Maar ik voelde me zo opgelaten en was zo bang om te gaan huilen als ik iets zou zeggen. Het was zo ongemakkelijk en op dat moment voelde het alsof de enige oplossing was om te doen alsof het me niet interesseerde.

Ik ben boos op mezelf dat ik dit op deze manier laat gebeuren, en ik voel me ook schuldig naar haar toe. Ik weet dat ze het goed bedoelt, en ze is ook echt wel oke. Ze zei ook dat het haar echt niet uitmaakte dat ik een les had gemist, dat ze me ook niet als afwezig zou doorgeven, maar dat ze het alleen heel jammer vond dat ik haar ontliep en dat ik blijkbaar dacht dat dat nodig was.

Ik maak er echt zo'n puinhoop van...

8 jan 2019 - 216x gelezen
Er zijn 4 reacties op dit verhaal.
~Laura
Vrouw, 19 jaar
vorige  volgende
09 mrt 2019 16:51 De andere kant van het verhaal
09 mrt 2019 16:13 De kennismaking
03 mrt 2019 19:34 Jarig en een terugblik op het afgelopen jaar
24 feb 2019 18:36 Hij heeft een vriendin
16 feb 2019 19:46 Hoe ik hoopte dat het zou gebeuren
28 jan 2019 19:48 Angst voor het onbekende
27 jan 2019 19:02 Het gaat beter
08 jan 2019 20:00 Het vervolg...
07 jan 2019 21:03 Fuck, ik wil dit niet
05 jan 2019 20:18 Heb je al een vriendje?
03 jan 2019 20:10 Het zit vast
30 dec 2018 22:19 Het afvallen
30 dec 2018 19:46 En weer raakt hij me aan
23 dec 2018 00:29 Kerst, een paar jaar geleden
22 dec 2018 23:46 Ik ben hem zat
meer..