menu myDiary

12.

Als hij de hele nacht wakker ligt na een moeilijk gesprek, als hij de hele nacht piekert over vragen die ik heb gesteld, als hij zich terugtrekt als het lastig wordt. Dan wordt het voor mij een hele opgave om dat moeilijke gesprek te beginnen.

Dus het stapelde zich op in mijn hoofd, en net toen ik er eigenlijk niet zo mee bezig was reageerde ik een beetje bozig op hem, omdat hij er nou eenmaal was terwijl ik bozig was op S. Hij schrok, vond mij bot en boos, trok zich terug, werd stil. Alles kwam er van beide kanten tegelijk uit. Ik wist dat de stapel in mijn hoofd er vroeg of laat uit zou knallen, maar hij wist volgens mij niet eens dat hij een stapel in zijn hoofd had.

In het oranje schijnsel van de lantaarnpalen, in de miezer, onder de boom waarvan de bladeren langzaam langs ons omlaag dwarrelden waren zijn tranen er. Ik kuste ze weg. Oh wat had ik deze stad gemist de laatste tijd, ik was zoveel bij hem geweest.

We kunnen wel eindeloos praten over wat voor plafond en raambekleding we willen, maar ik zag me daar al zitten in dat huis. Onder een prachtig plafond, met de mooiste gordijnen, en een man waar ik niet mee kon praten. Lachen en kletsen kunnen wij als de beste, een uur ervoor had ik nog gehuild van het lachen om niks. Ook belangrijk. Maar de ruimte om bepaalde dingen waar ik mee zat aan te kaarten, voelde ik niet.

Bepaalde dingen zoals dat ik niet de ruimte voel om te vertellen over dingen die ik vóór hem heb meegemaakt, dat hij zegt niets te willen weten over met wie ik eerder ben geweest. Ergens begrijp ik het als hij niet wil weten hoe mijn eerdere relaties gingen of hoeveel bedpartners ik heb gehad, maar de laatste tijd interpreteer ik het als het niet willen weten hoe ik mijzelf heb ontwikkeld in de afgelopen jaren.

Ik voelde dus ook niet de ruimte om te vertellen over M., en het jarenlange worstelen met het trauma. Eerst vond ik dat ook niet nodig, het was een frisse start, ik moest het ook niet groter maken dan nodig door het zelf weer een rol te laten spelen in deze relatie. Als ik het er niet over zou hebben zou het ook niet aanwezig zijn.

Maar het is blijkbaar altijd aanwezig. Hij kan best wel veel praten over hoe moeilijk hij het het afgelopen jaar heeft gehad op bepaalde vlakken, en ik kon nooit zeggen waarmee ik het moeilijk heb gehad. Omdat mijn inschatting is dat hij daar nauwelijks op kan reageren. Ik heb twee keer gezegd, als ik een heftige reactie had op een seksuele avance van hem, dat sommige dingen gevoelig liggen omdat ik een geschiedenis heb. Hij vroeg niet verder. Niks.

Gister zei hij dat hij niet verder vroeg omdat hij dacht dat ik dat niet zou willen. Ik zei dat hij dat voor me invulde en dat het een eenvoudig mechanisme was om het er dan dus maar niet over te hoeven hebben. Want hij voelt natuurlijk heel goed aan dat dat een moeilijk gesprek wordt, en moeilijke gesprekken vindt hij vreselijk lastig en vreselijk vreselijk.

Kunnen we het niet gewoon gezellig hebben? Dat is toch veel belangrijker, dat we het goed kunnen vinden samen? Nee dus. Het interesseert me echt weinig hoe het vandaag op je werk was. Misschien is dat ook mijn manco, dat kan. Maar wat mij interesseert is wat er in je hoofd is gebeurd vandaag, niet wat er uit je handen is gekomen. Dat weet ik namelijk al lang.

Hij had bonkende hoofdpijn door dit gesprek. Het trauma-gesprek hebben we nog steeds niet gevoerd. Dat was flauw en makkelijk van mij. Ik weet dat ik verbaal sterker ben dan hij, en hij voelde zich overvallen door mijn bovenstaande uitbarsting van de hoofd-stapel. Ik dwong hem om kwetsbaar te zijn maar kon het zelf niet. Niet eerlijk van me.

Ik praat nog liever over plafonds.

Maar zo werkt het dus niet, zeg ik steeds tegen hem. Nu nog tegen mezelf.

7 okt 2018 - 205x gelezen - bewerkt op 7 okt 2018
HEHM
Vrouw, 32 jaar
vorige  volgende
08 nov 2019 01:47 17.
10 jan 2019 16:56 16.
12 dec 2018 00:39 15. (18+ verhaal)
29 nov 2018 00:32 14.
15 okt 2018 22:50 13.
07 okt 2018 22:27 12.
03 aug 2018 22:42 11.
08 jun 2018 00:14 10.
21 aug 2017 22:40 1.
meer..