menu myDiary

Georgië & Miscellaneous

Afgelopen zondag ben ik naar Georgië afgereisd met mijn stagecollega's voor onze trainingsweek. Het was een vrij lange maar relatief rustige reis, eigenlijk. Het meest gekke dat er gebeurde is dat ik mijn tandenborstel was vergeten en op de luchthaven van Oekraïne probeerde er eentje te scoren. Tevergeefs, zo bleek, want ze verkochten alleen maar elektrische tandenborstels.

Kort na die teleurstelling kwam de volgende: ik kreeg een bericht van mijn provider dat ik 60 euro aan roamingskosten moet betalen. Geen idee hoe dat kan, want ik ben zowel binnen Europa als ook binnen mijn bundel gebleven dus die moet ik volgende week even aan de tand gaan voelen. Schooiers. Heb net al mijn tariefinformatiesms'jes gecheckt en bij alle landen waar ik ben geweest staat dat ze "maximaal 0,00" berekenen per gebruikte MB. Al zou het me niet verbazen als providers een soort lifehack á la "GBs zijn geen MBs" hebben. Weer: schooiers.

Maar de training dus. Ik verbaas me erover hoeveel verschil een week kan maken bij mij, eerlijk waar. De afgelopen tijd hang ik heel erg tussen "ik kom niet verder" en "hoppakee ik kan het ook zonder antidepressiva doei". En zo geschiede dat ik inmiddels weer drie weken cold turkey ben gestopt. Hopelijk dit keer voor goed. Ik wil niet meer afhankelijk zijn, ik wil het zelf doen. Montessori approach to life. En tot nu toe loopt het prima.

Goed. Dat is het meerendeel van mijn huidige update, als ik thuis ben wil ik dag voor dag gaan beschrijven wat er gebeurt is want oh boy. De italiaanse groep van het project werkt ons totaal tegen EN spreken daarnaast weinig tot geen Engels en het leidt tot een zeer bijzondere hoeveelheid drama. Eigenlijk meer dan je redelijkerwijze van een volwassen groep mag verwachten. Ik kan echter niet ontkennen dat ik het absoluut hilarisch vind dus ik ga niet doen alsof ik het vervelend vind nahnah

Met mij persoonlijk gaat het heel goed momenteel. Ik zit super in mijn vel en daarnaast voel ik me competent. Ik voel me op mijn plek. Ik heb deze week heel veel vriendschappen gesloten, vrienden die echt van mij zijn, die ik niet via mijn vriend heb leren kennen. Dat doet absurd veel met me. Daaarnaast heb ik zoveel plannen voor het komende semester waar ik super enthousiast voor ben. Ik ga stappen zetten om een sociaal netwerk in Oostenrijk op te bouwen. Nieuwe hobby's, nieuwe mensen, gewoon meer buiten de deur zijn. Meer contact. En mijn huidige stageplek is ontzettend inspirerend, het Oostenrijkse team bestaat 4 andere mensen die stuk voor stuk ontzettend leuk zijn en waar ik inmiddels heel makkelijk mee praat. Over het goede, het slechte, politiek, het project, de universiteit, bepaalde thema's die in onze studie voorkomen, we kunnen echt over alles praten en ik heb zelden zo leuk contact gehad. Kortom: ik kijk heel erg uit naar het komende jaar en onze samenwerking.

Verder nog wat drama. Die Duitse vriend situatie heb ik gisternacht over nagedacht. Een paar dagen terug had hij me gezegd dat ik zelfmoord moet plegen. Er was werkelijk geen aanleiding voor, niet dat een aanleiding het goed zou praten.
Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen, maar ik ben normaal gesproken (MD uitgezonderd) een persoon die de confrontatie niet aangaat. Ik laat het over me heen komen en ik zeg niets terug. Het was een van de dingen waar ik me de afgelopen tijd aan ergerde. Ik ben slecht in het aangeven van mijn grenzen. Ik zoek smoezen voor iedereen die me slecht behandelt. Misschien heb ik het verkeerd opgevat. Misschien bedoelde hij het niet zo. Misschien stel ik me aan. Misschien heb ik het me maar verbeeld. En dat is niet alleen in deze vriendschap zo, dat was ook zo toen ik bijvoorbeeld aangerand werd. Ik durfde niets te zeggen. Ik durfde niet eens te geloven dat het echt gebeurde. Ik had de indruk dat ik te lelijk was om aangerand te worden, het kón gewoon niet waar zijn.

Mijn stage is onderdeel van een EU/Erasmus project. Het gaat erom dat we de jeugd leren hoe een gezonde relatie eruit hoort te zien. Tijdens de workshops van deze week bekroop me meer en meer een onaangenaam gevoel dat ik niet kon plaatsen, tot deze kerel me vertelde dat ik een laag IQ heb en zelfmoord zou moeten plegen. Toen klikte het pas echt dat er niets mis is met mijn liefdesrelatie, maar dat er in plaats daarvan veel mis is met mijn vriendschappen. Deze in het bijzonder. Ik laat deze jongen over mijn grenzen walsen, wie in godsnaam is hij dat ik het toelaat? Wie in godsnaam zou überhaupt het recht hebben om mijn grenzen zo te overschrijden?
Dus toen hij vandaag boos op me werd dat ik hem niet terug sms'te heb ik hem via messenger flink op zijn nummer gezet. Onder andere hoe hij het in zijn hoofd haalt om mensen te vertellen dat ze zelfmoord moeten plegen, hoe hij het in zijn hoofd haalt dat ik hem per direct en wanneer hij wil terug moet sms'en en dat ik er helemaal klaar mee ben dat hij altijd om alles en niets boos op mij is.

Seen at: 13:34

With friends like this, who needs enemies? Ik overlegde deze situatie met mijn vriend (de kerel waar ik een relatie mee heb, ter verduidelijking). Hij gaf aan dat hij zelf dacht dat mijn lage zelfbeeld komt doordat ik dag in dag uit van deze "vriend" hoor hoe dom ik wel niet ben en de stomme dingen die ik doe en dat ik een idioot ben and so on and so forth. Hij vroeg me of ik van plan was de vriendschap nog voort te zetten. Ik vertelde dat ik nu ga kijken of hij überhaupt reageert, maar dat ik deze vriendschap ga afkappen als er geen verandering komt. "I'm proud of you for standing up for yourself", stuurde hij terug.

#metoo



14 sept 2018 - 157x gelezen
Er zijn 3 reacties op dit verhaal.
Luunaa
Vrouw, 24 jaar
vorige  volgende
14 sep 2018 14:45 Georgië & Miscellaneous
03 sep 2018 11:36 Ach.
30 aug 2018 22:14 Random rant.
28 aug 2018 15:15 Los daarvan
01 aug 2017 18:02 Konijn*
10 dec 2016 00:15 Stand-by modus.
11 mei 2016 15:13 Hmpf.
meer..