menu myDiary

Blauwe plekken

Vanaf het eerste moment dat er tussen mij en mijn broer dingen gebeurden, wist ik dat dit iets was wat ik stil moest houden. Mijn broer oefende druk op me uit om me te laten zwijgen, en vanuit mijn kant is er altijd te veel angst en schaamte geweest om erover te kunnen praten.

Hoewel het zwijgen voor mij altijd heeft vastgestaan, heb ik moeten leren om te verbergen dat er iets speelde. Zeker de eerste jaren heb ik daar veel moeite mee gehad. Ik wist niet hoe het moest, of ik kon het simpelweg niet. Misschien was ik me er ook wel niet voldoende van bewust dat het nodig was om een masker te dragen als ik niet de aandacht op me wilde vestigen.

Iets waar ik me wel altijd heel bewust van was, waren de blauwe plekken. Meestal waren het plekken op mijn polsen of armen, soms op mijn bovenbenen. Ik wist dat ik die moest verbergen als ik vragen en verdenkingen wilde voorkomen.

Er waren veel momenten dat het gevoelloos voorbij ging, misschien zelfs bijna apathisch van mijn kant. Andere keren ging het er een stuk hardhandiger aan toe. Of het altijd bewust was weet ik niet. Ik denk niet dat hij er altijd op uit was om me pijn te doen. Ja, als ik tegenstribbelde, fysiek of met woorden, liet hij merken dat hij degene was die de situatie onder controle had, niet ik. Als ik hem van me af probeerde te duwen greep hij mijn armen vast en soms liet dat zijn sporen na. Als ik lastig was terwijl hij zijn ding deed, gebruikte hij zijn kracht en voelde ik het gewicht van zijn lichaam extra hard tegen dat van mij drukken. Soms duwde hij mijn armen tegen het bed, de grond, de muur.

Maar meestal was het hardhandige niet nodig, want negen van de tien keer liet ik het willoos gebeuren, iets wat ik mezelf nog steeds erg kwalijk neem. Toch eindigde ik alsnog vaak met blauwe plekken, want tja, hij was vier jaar ouder en fysiek was ik geen partij voor hem. Dat was zeker de eerste jaren zo, toen ik echt nog het lichaam van een kind had, terwijl hij zich begon te ontwikkelen en steeds groter en sterker werd. Dan leidt zoiets al snel tot blauwe plekken, zeker als het er (ongewild?) wat ruw aan toegaat.

Dus nee, ik denk niet dat hij me altijd bewust pijn heeft willen doen, maar de fysieke aanwijzingen waren er wel regelmatig. Ik wist dat ik die moest verbergen. Thuis, op school, bij vriendinnetjes. Ik was er altijd alert op dat er niets zichtbaar was en ik zorgde ervoor dat ik een smoes paraat had bij vragen.

Achteraf vind ik dit een best heftig iets, maar toen realiseerde ik me dat eigenlijk niet zo. De blauwe plekken waren zo normaal voor me. Niet in de zin van dat ze er standaard waren, maar wel in de zin van dat het niets schokkends voor me was. Ik wist dondersgoed dat niemand ze mocht zien, maar het was niet iets waar ik zelf van schrok. Het was iets gewoons, niet iets waarvan ik voelde: dit klopt niet, of dit hoort niet. Nu vind ik het best heftig om te schrijven dat het eigenlijk zo normaal voor me was dat hij me pijn deed. Nooit heb ik het gevoel gehad dat dat iets was dat ik niet verdiende. Ik vind het pijnlijk dat het kennelijk iets zo vanzelfsprekends voor me was.

13 sept 2018 - 139x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
~Laura
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
15 sep 2018 21:29 Onrustig
13 sep 2018 20:52 Blauwe plekken
18 aug 2018 21:05 De schijn ophouden
18 aug 2018 09:59 Zijn aanwezigheid went
12 aug 2018 18:59 Wandelen met mama
11 aug 2018 17:51 Moeilijke nachten
07 aug 2018 21:37 Studiekeuze
04 aug 2018 19:00 Niet durven douchen
03 aug 2018 20:52 De pil
08 jul 2018 22:17 De kindertelefoon
05 jul 2018 22:37 Een hand onder mijn shirt
10 jun 2018 20:02 Mijn grenzen aangeven
10 jun 2018 18:52 Een lastig weekend
07 jun 2018 18:50 Hoe één berichtje van hem mijn dag verpest
05 jun 2018 21:29 Gymleraren
meer..