menu myDiary

~

Door te typen denk ik na, breng ik mijn gedachten onder woorden en pluis ik alles uit tot ik tot antwoorden kom. Regelmatig zijn mijn vrienden daar het slachtoffer van, wanneer ik weer eens mijn brein analyseer in appjes. Vroeger deed ik dat vooral via dagboek. Ik weet nu dat ik niet eenzaam meer ben. Toch voelt het meer dan eens niet oke en te overweldigend om alles naar vrienden te sturen. Daarom ben ik blijven schrijven.

Een aantal van mijn vrienden zijn het gewoon seksuele grapjes te maken. Meer dan eens komen onderwerpen langs waarvan ik denk: ik wil dit niet weten. Soms vind ik ze wel grappig, maar vaak snap ik ze niet, of snap ik ze wel maar word ik er verdrietig van. Als ik ze niet snap of als ik er verdrietig van word, word ik boos. Dat laat ik nooit zien, dat is gewoon een innerlijke, lichte emotie die ik soms uit door expres de grap letterlijk op te nemen en er serieus op in te gaan. Dan zie je mensen kijken van: what the fork... of ze zuchten diep en gaan me uitleggen waar de grap voor staat. Soms waardeer ik dat laatste, maar als ik de grap toch al snapte en niet fijn vond of als ik me erdoor gekleineerd voel, zorgt het juist voor nog meer afstand tussen mij en die ander. Twee van mijn huisgenoten kunnen er ook wat van, wat die grapjes betreft. Omdat ik de grapjes vaak niet snap of niet wil snappen, hebben ze bedacht dat ze me gaan opvoeden daarin. Aan de ene kant vind ik dat een opluchting, omdat ik "erbij" wil horen en geen weirdo wil zijn. Aan de andere kant voelt het ook als opdringen van iets wat ik eigenlijk misschien wel helemaal niet hóéf te willen.

Ik heb me lang afgevraagd waar dat door komt, dat ik zulke grapjes soms niet kan waarderen. Vaak zie ik precies voor me wat ze zeggen en heb ik het beeld op mijn netvlies gebrand staan. Dat vind ik vervelend. Er gaat iets van puurheid verloren die er voor mij nog lijkt te zijn. Dan wijt ik het aan mijn naïviteit. Ik ben te naïef op seksueel vlak en kan daardoor zulke grapjes niet waarderen. Dat is wat ik dan denk. Door die gedachte voel ik me minder dan degenen die de grapjes maken, omdat zij die naïviteit niet meer lijken te hebben. Later ben ik gaan denken: of ligt het aan mijn gebrek aan interesse in mannen op dit moment dat ik zulke grapjes niet op mijn netvlies wil? Maar ik weet ook nog niet hoe ik daarin werk, want ik kan me ook niet herinneren dat ik het eerder wél oke heb gevonden... Op de één of andere manier wil ik geloven in een soort van puurheid van de mens die door zulke grapjes kapot lijkt te gaan. Wellicht toch een soort naïviteit maar op een andere manier... Misschien is het ook juist een mooi iets dat ik nog over die naïviteit beschik en dat geloof in dat alles mooi en puur kan zijn.

Toen mijn huisgenoten laatst weer over het opvoeden van mij spraken, kwam juist een andere huisgenoot van me thuis. Ze heeft altijd zo'n zachte, vriendelijke, warme vibe om haar heen waardoor ik me altijd een soort van thuis voel bij haar in de buurt. Ze vroeg waar we het over hadden en zei prompt: "Och, maar dat hoef je toch ook helemaal niet, dat je ze snapt! Ik houd er ook helemaal niet van!" Een diepe opluchting ging door mij heen. Toen wist ik wie mijn ware huismoeder was...


10 aug 2018 - 76x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Morgenrood
Vrouw, 24 jaar
vorige  volgende
10 aug 2018 01:11 ~
07 aug 2018 17:58 Liefdesverdriet
04 aug 2018 12:10 Mijn huis
04 aug 2018 00:20 ~
01 aug 2018 07:15 ~
27 apr 2018 01:40 .
05 apr 2018 13:48 Over kasten
08 mrt 2018 00:32 ~
06 mrt 2018 11:31 ~
19 feb 2018 22:52 over liefde
15 jul 2017 01:13 Angst
14 jul 2017 00:46 De update
15 jun 2016 12:07 ~
14 jun 2016 09:58 Na lange tijd...
06 jul 2015 20:29 Haren wassen
meer..