menu myDiary

11.

De les: kalmte zal je redden.

We waren op een festival, ik was een beetje dronken en vreselijk moe, ik wilde snel naar bed. Maar ik zag dat kleine tentje en werd spontaan vervelend. 'Wat een KUT tent! De mijne was veel groter! Waarom moesten we per se jouw tent meenemen?! Zo kan ik niet slapen! Al mijn spullen liggen buiten. Ik kan me niet eens omkleden zo. Echt, wat een verschrikkelijke rottent!'

'Kan ik iets voor je doen?' zei krokodil, en hij verviel weer in stilte. Pas de volgende dag had ik door hoe rot hij zich voelde.

'Nee! Het enige wat je kan doen is mij met rust laten! Maar dat gaat niet in dit kleine rotding!'

De dag erna hadden we het erover met zijn vrienden. 'Ik hoorde wel een beetje gemopper uit jullie tent', zei M. 'Nou, een beetje... Ik had het even flink gehad ja.'
'Oh', zei W, 'wij hebben echt niks gehoord. Maarre, ik ken krokodil al heel lang en het is echt wel onmogelijk om ruzie met hem te maken.' 'Ja, we hadden ook geen ruzie. Ik was chagrijnig en hij ging er niet op in, vroeg alleen wat hij voor me kon doen.' 'Wat een vent heb jij. De mijne zou zeggen dat ik normaal moest doen, de jouwe vraagt hoe hij je kan helpen.'

Ik ben vanuit vorige relaties gewend aan frictie, aan flinke ruzies op zijn tijd. En dat vond ik altijd ook wel fijn want met al die ruzies kwam ook een berg passie. Het is nu misschien niet zo'n alles verzwengelende passie, maar als ik de afgelopen maanden iets heb geleerd is het wel dat ik ruzie behoorlijk overschat heb.

Wat is het fijn om het altijd over alles eens te zijn, om aan een half woord genoeg te hebben, om me niet te hoeven bewijzen, om dezelfde prioriteiten te hebben. En wat hou je een energie over als je nergens strijd over hoeft te voeren. Woensdag hebben we, aan het strand van Wassenaar, voor het eerst gepraat over de toekomst en het samen-in-één-huis wonen. Dat zat al een tijdje in mijn hoofd, het kost me steeds meer moeite om weg te gaan als ik bij hem ben. Ik voel me daar helemaal thuis en hoef niet per se nog jaren te wachten met samenwonen. Het gekke is dat ik dat geen enge of gekke gedachte vind. En het fijne is dat hij dat ook niet vindt. Hij laat het nu bij mij, omdat ik degene ben die een andere baan moet zoeken en een leven achter moet laten hier, maar hij wil er geen jaren meer mee wachten.

Vandaag heb ik oma over hem verteld. Ik hoorde haar stralen door de telefoon heen. Iemand uit hetzelfde dorp als zij, iemand die zijn brood verdient met planten. En ik straalde zelf ook. Ik ben trots op mezelf dat ik dit kan, doe en durf. Dat ik hem toch vrij gemakkelijk heb binnengelaten. Dat ik me durf over te geven aan mijn gevoel.

Mijn moeder waarschuwde: loop nu niet in zeven sloten tegelijk (nee mam, ik rij er wel in éen tegelijk. Ik heb een tijdje terug zijn trekker in de sloot gereden, zelfs toen was hij totaal niet boos). Ik snap haar scepsis maar dit gaat allemaal zo makkelijk en zonder dat ik er tegen hoef te vechten, alsof dit gewoon echt volledig de bedoeling is. Ja, ik woon al dertien jaar alleen en ja, ik ben daarin een einzelganger geworden. Het liefst heb ik alles op mijn manier. Maar met kroko kan ik daar dus heel makkelijk over praten. Ik merk dat hij me dingen leert en beter maakt in bepaalde dingen: hij blijft nooit hangen in zijn gevoel maar bij een probleem relativeert hij het en zoekt gewoon naar de makkelijkste oplossing. Hij maakt zich druk om de juiste dingen, en laat kleine dingen ook gewoon klein zijn. Hij heeft zijn leven, zijn prioriteiten en zijn wensen op orde. Ik word er zo kalm en vastberaden van.

Kalmte, en de liefde, zal me redden.

3 aug 2018 - 191x gelezen
Er zijn 3 reacties op dit verhaal.
HEHM
Vrouw, 32 jaar
vorige  volgende
08 nov 2019 01:47 17.
10 jan 2019 16:56 16.
12 dec 2018 00:39 15. (18+ verhaal)
29 nov 2018 00:32 14.
15 okt 2018 22:50 13.
07 okt 2018 22:27 12.
03 aug 2018 22:42 11.
08 jun 2018 00:14 10.
21 aug 2017 22:40 1.
meer..