menu myDiary

De kindertelefoon

Er is één specifiek moment van een aantal jaar geleden dat ik me heel goed kan herinneren. Ik stond op het punt van instorten en dreigde de grip op mezelf te verliezen.

Het was zomervakantie, ik denk dat ik 13 was. De vakanties waren altijd moeilijk. De veilige omgeving van school viel weg, ik moest constant op mijn hoede zijn en in gedachten was ik alleen maar bezig was met hoe ik mijn broer kon ontlopen. Ik zat in die periode al niet goed in mijn vel en had het al moeilijk genoeg met mezelf. Het gegeven dat ik hele dagen op mijn tenen moest lopen om hem te ontwijken hielp daarin bepaald niet mee.

Ik stond al op het punt van instorten, maar dat het ondanks al mijn pogingen om hem uit de weg te gaan op een onverwachts moment toch gebeurde, en vooral de hardhandigheid waarmee het gebeurde, was wat nodig was om me over het randje te duwen.

Het werd te veel.

Toen hij weg was kwam alle opgekropte spanning van die periode eruit en heb ik een hele tijd alleen maar kunnen huilen. Ik was zo in paniek en wist oprecht niet meer hoe het verder moest. Ik wist alleen maar dat ik dit echt niet meer kon en niet meer wilde.

Ik had toen ik jonger was op school al wel eens over de kindertelefoon gehoord, maar ik had nooit serieus overwogen om contact op te nemen. Het was wel eens door mijn hoofd geschoten en stiekem had ik er wel eens wat over opgezocht, maar de stap om er echt iets mee te doen voelde veel te groot. Ik was in de eerste plaats ontzettend bang en durfde zoiets echt niet te doen. Daarnaast schaamde me ik ontzettend voor wat er gebeurde. Erover praten wel het laatste dat ik mezelf aan wilde doen. Ik was ook nog eens als de dood dat iemand er achter zou komen en ergens voelde ik me ook veel te stoer en oud voor de kindertelefoon. Een hele hoop redenen om niet te bellen dus. Toch heb ik het uiteindelijk gedaan.

Na wat er die dag gebeurd was kon ik echt niet meer. Ik trok het niet meer. Ik voelde me zo alleen. Ik wilde dit niet meer en ik voelde me zo wanhopig en had geen idee meer hoe het verder moest. Ik voelde me radeloos, het duurde al zo lang, ik wist niet of het ooit nog zou stoppen. Ik wist echt niet meer wat ik moest doen. Het ging gewoon niet meer.

En dus belde ik.

Ik weet nog dat ik het onwijs spannend vond en er een hele tijd omheen heb zitten draaien. Toen ik eindelijk belde en iemand aan de andere kant van de lijn hoorde, klapte ik in eerste instantie volledig dicht en raakte ik zo in paniek dat ik direct weer ophing. Het duurde even voor ik mezelf ertoe kon zetten het opnieuw te proberen, maar uiteindelijk deed ik het. Net zoals de eerste keer sloeg ik dicht, maar dit keer hing ik niet op.

Degene die ik aan de telefoon had, had al snel door dat ik het lastig vond om iets te zeggen. Ze was heel geduldig en nam de tijd om me op mijn gemak te stellen. Ze had vrij snel in de gaten dat ik met een serieus probleem zat, maar ondanks dat ze zo aardig was en alle tijd nam, lukte het me niet om het te vertellen. Ik kon het niet over mijn lippen krijgen, zelfs niet toen haar vragen op een gegeven moment de juiste richting op stuurden en ik met simpele ja/nee antwoorden duidelijk had kunnen maken waar het om ging. Ik weet het niet, ik kon het echt niet.

Uiteindelijk heb ik haar beloofd om op een later moment, wanneer ik er wel klaar voor zou zijn, terug te bellen. Maar eigenlijk wist ik op het moment dat ik dat beloofde al wel dat ik dat nooit zou doen. Ik wist dat ik dit niet nog een keer zou durven. Ik heb nooit meer teruggebeld, maar het gesprek van die dag is wel lang in mijn hoofd blijven ronddwalen. Ook al was het een wildvreemde (of misschien wel juist daarom), dichterbij het aan iemand vertellen ben ik later nooit meer geweest.

Dit is toch wel een moment geweest waarvan ik me afvraag hoe het zou zijn gelopen als ik het toen wel had verteld. Of het iets zou hebben veranderd, of het dan niet nog een aantal jaar zou hebben voortgeduurd. Misschien had het een eerste stap kunnen zijn naar meer. Toch denk ik uiteindelijk niet dat het veel verschil zou hebben gemaakt. Ja, misschien zou het hebben opgelucht, zou het geheim een klein beetje minder groot hebben gevoeld, zou ik niet meer de enige op de wereld zijn geweest die er vanaf wist. Maar ik denk niet dat het tot een echte oplossing zou hebben geleid. Ik weet dat ze niets anders hadden kunnen adviseren dan hulp te zoeken, iemand in vertrouwen te nemen. En dat was zeker toen, maar eigenlijk ook nu nog, echt een stap te ver voor me.

8 juli 2018 - 251x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
~Laura
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
08 jul 2018 22:17 De kindertelefoon
05 jul 2018 22:37 Een hand onder mijn shirt
10 jun 2018 20:02 Mijn grenzen aangeven
10 jun 2018 18:52 Een lastig weekend
07 jun 2018 18:50 Hoe één berichtje van hem mijn dag verpest
05 jun 2018 21:29 Gymleraren
20 mei 2018 21:07 Een goede dag
19 mei 2018 11:41 Ik zit vast
01 mei 2018 21:40 Ik wil dat hij weggaat
30 apr 2018 20:16 Pijnlijk gesprek
29 apr 2018 21:08 Een slot op mijn slaapkamerdeur
09 apr 2018 21:13 Naar de fysiotherapeut
02 apr 2018 20:58 De vakanties
15 mrt 2018 21:03 Alleen
13 mrt 2018 21:47 De eerste keer
meer..