menu myDiary

Zweet tussen de billetjes

Sinds ik en mijn vriend uit elkaar zijn rijd ik op een oude brommer. Deze mag ik van hem lenen, tot ik zelf een auto kan kopen.

Het is een oud barrel waar Jezus nog op gereden heeft. Het handvat van het gas zit los, het hele dashboard werkt niet meer, de benzinetank is een vergiet, roest overal, het achterlicht is afgebroken, er hangen overal slangen los waarvan Joost mag weten waar het voor bedoeld is. Maar...

Hij rijdt als een zonnetje. Iets te hard voor een snor. Hij tikt op goede dagen zo de 45 nog aan. Maar er zitten ook dagen tussen dat het apparaat nog ingehaald wordt door fietsers. Geen probleem. Ik heb liefde voor mijn trouwe brommertje en we steunen elkaar bij voor en tegenspoed. Hij mag ook wel eens een off-day hebben.

Ik reed over een fietspad waarvan ik dondersgoed weet dat ik daar niet mag rijden. Maar ik rijd daar dagelijks, dus heel veel erg heb ik daar niet meer in.
Met de zon op mijn gezicht rijd ik nietsvermoedend met muziek in de oren vol gas over het fietspad, tot ik word opgewacht door een stuk of 15 samenscholende agenten. Oei.. ik bedacht me direct dat ik niets bij m had. Geen rijbewijs, geen kentekenpapieren, niets.

Ik mocht afstappen. Rustig trek ik mijn oordopjes uit mijn oren en zet mijn brommer op de standaard zodat ik mijn tassen van mijn stuur kan halen. Er werd gevraagd om mijn rijbewijs en kentekenpapieren.
Ik begin nu toch wel een beetje gespannen te worden. Ik stamel dat ik mijn rijbewijs niet bij mij heb en dat de brommer niet van mij is. Ik had geen idee waar die kentekenpapieren waren. Agent 1 nam de brommer uit mijn handen en rolde hem naar de rollerbank. Agent 2 nam mijn legitimatiebewijs aan en liep weg. Agent 3 bleef staan en gaf aan dat we een probleem hebben. Ik legde uit dat mijn vriend en ik net uit elkaar waren en dat de boel momenteel nogal rommelig geregeld is wegens de verhuizing naar mijn ouderlijk huis. Ik vroeg of ik mijn ex even mocht bellen.

“Hee, ik sta hier met een stel agenten die de brommer op de rollerbank gaan zetten. Ik heb geen papieren niks bij me. Wat nu?” Vraag ik onzeker, waarop hij antwoordde: “Bereid je maar voor op het ergste.. Geef de telefoon maar even aan meneer agent.”. Meneer agent nam de telefoon aan en liep weg. Ik hoorde hem op en afstandje steeds bulderen van het lachen. “Vreemd...” dacht ik.

Ondertussen stond ik onzeker een stukje op afstand te wachten op het slechte nieuws. Ik had geen idee hoe hard mijn brommer reed die dag. Ik had er niet op gelet. Agent 1 kwam terug met mijn brommer. “Hij gaat 34, jongedame. Als hij 1 km harder had gelopen dan had je een WOK gekregen. Ik zou je eigenlijk en boete moeten geven, maar als er niets anders loos is dan houd ik het op een waarschuwing.” Ik bedank meneer agent en wacht op de volgende. Agent 2 komt terug met mijn ID-kaart. “U weet dat u hier niet mag rijden?” Uiteraard speel ik dom en geef ik aan dat ik dat niet wist. Ik kreeg een heel lesje verkeersborden herkennen en kreeg wederom een waarschuwing.

Agent 3 komt terug met een enorme lach op zijn gezicht en geeft mijn telefoon terug. “Zo, ik heb je ex er nog maar even op gewezen dat hij en grote fout begaat. Zo een mooie meid als jou laten lopen zou strafbaar moeten zijn.” Ik moet lachen en word toch wel erg nieuwsgierig naar het telefoongesprek. “Omdat je alleen je kentekenpapieren niet bij je hebt, houd ik het bij een waarschuwing.” Vervolgde hij. Je mag nog even blazen en dan mag je gaan. Ik dacht opeens aan de avond ervoor. Ik had flink wat jointjes gerookt. Dit kan tegenwoordig op adem getest worden. Op hoop van zegen begon ik te blazen. Ook dit was prima.

Ik snapte er helemaal niks meer van. Die agenten communiceerden duidelijk voor geen meter met elkaar. Alles wat mee kon zitten zat mee..

Zodra de agenten uit beeld waren, belde ik mijn ex op om verhaal te halen. Hij vertelde dat hij alleen maar grapjes had lopen maken over de telefoon. “Die brommer wil ik wel graag terug, maar mijn ex mag je wel meenemen hoor.” Zo begon het gesprek al. De agent vroeg: “het gaat om en gouden brommer toch?” Waarop mijn ex scherp antwoordde: “Nee het is een zilveren tomos”. Dit was blijkbaar genoeg om te achterhalen of mijn verhaal klopte.

Ik had honderden euro’s aan boete kunnen oplopen en had mijn vervoersmiddel kwijt kunnen raken. Wat een dag. Ik had zeker een engeltje op mijn schouder...






22 juni 2018 - 311x gelezen
Er zijn 3 reacties op dit verhaal.
CharlieD
Vrouw, 25 jaar
vorige  volgende
22 jun 2018 13:54 Zweet tussen de billetjes
31 mei 2018 21:03 Ik word nog eens een werkpaard
meer..