menu myDiary

Mijn grenzen aangeven

Ik kan waar ik net over schreef toch niet goed loslaten. Het is iets waar ik echt mee zit, elke keer voel ik me zo kut als ik tegen hem in ben gegaan. Ik voel me schuldig omdat ik soms zo hard naar hem ben, maar ik ben ook boos omdat hij nergens naar luistert en continu over mijn grenzen blijft gaan.

Ik twijfel zo erg aan mezelf en of ik niet veel te onrealistische dingen vraag. Misschien verwacht ik te veel en ligt het probleem veel meer bij mezelf dan bij hem. Ik krijg regelmatig verwijten van hem, maar ook van mijn moeder, waarom ik niet gewoon normaal tegen hem kan doen. Nu ben ik elke keer degene die het gedaan heeft als hij weer eens oh zo leuk en gezellig doet en ik boos of geïrriteerd reageer. En natuurlijk begrijpt hij er niks van waarom ik niks van hem kan hebben en gaat hij dan bij mijn moeder zielig lopen doen dat ik niet normaal kan doen. Dat frustreert me gewoon.

Kan hij dan wel zonder moeite doen alsof er nooit iets is gebeurd?

Moet ik me er ook makkelijker overheen kunnen zetten? Ik heb er al genoeg moeite mee om hem überhaupt om me heen te hebben, laat staan wanneer hij zich overal mee bemoeit, de hele tijd aan me zit, zich continu aan me opdringt en niet naar me luistert als ik zeg dat ik iets niet wil. Vooral zijn aanrakingen trek ik echt niet en dat wil of kan hij gewoon niet zien of accepteren.

Soms heb ik het idee dat hij echt een bord voor zijn kop heeft. Komen alle hints dat ik geen zin heb om met hem te praten, dat ik hem niet om me heen wil hebben, dat ik wil dat hij van me afblijft nou echt niet aan? Ziet hij het werkelijk niet, of wil hij het niet zien? Hoe vaak heb ik het wel niet letterlijk gezegd?

"Laat me met rust."

"Ga weg."

"Ik wil niet met je praten."

"Nee, ik heb geen zin om iets te doen."

"Ga mijn kamer uit."

"Hou op."

"Ik wil alleen zijn."

"Blijf van me af."

"Niet aan me zitten."

Is het echt zo raar dat het voor mij niet zo makkelijk is om te doen alsof alles nog hetzelfde is als vroeger, alsof er nooit iets gebeurd is? Ik weet het echt niet.

Ik voel me zo lullig dat ik nu elke keer degene ben die de sfeer in huis verpest als hij er is. En dat terwijl ik negen van de tien keer niks zeg, dingen gewoon laat gebeuren, langs me heen laat gaan, terwijl ik eigenlijk naar hem zou willen schreeuwen dat hij een eikel is en dat ik wil dat hij oprot. Liever hou ik mijn mond zodat ik niet altijd maar degene ben die de boel verpest. Daarbij weet ik dat het toch geen zin heeft. Mijn moeder begrijpt het niet, hij luistert niet en uiteindelijk verandert er niks behalve dat ik me schuldig voel. Daarbij ben ik ook gewoon moe van het elke keer de strijd aangaan, en ik weet dus ook echt niet wanneer ik wel en niet het recht heb om mijn mond open te trekken.

Ik vind dit zo lastig.

10 juni 2018 - 234x gelezen
Er zijn 4 reacties op dit verhaal.
~Laura
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
22 sep 2018 17:32 En nu kun je oogsten
20 sep 2018 20:47 Oefenen voor later
15 sep 2018 21:29 Onrustig
13 sep 2018 20:52 Blauwe plekken
18 aug 2018 21:05 De schijn ophouden
18 aug 2018 09:59 Zijn aanwezigheid went
12 aug 2018 18:59 Wandelen met mama
11 aug 2018 17:51 Moeilijke nachten
07 aug 2018 21:37 Studiekeuze
04 aug 2018 19:00 Niet durven douchen
03 aug 2018 20:52 De pil
08 jul 2018 22:17 De kindertelefoon
05 jul 2018 22:37 Een hand onder mijn shirt
10 jun 2018 20:02 Mijn grenzen aangeven
10 jun 2018 18:52 Een lastig weekend
meer..