menu myDiary

Een lastig weekend

Hij is weer weg. En voorlopig hoop ik dat dat even zo blijft.

Op zijn bericht van donderdag heb ik uiteindelijk toch maar gereageerd. Ik heb gestuurd dat ik inderdaad thuis zou zijn, maar dat ik erg druk was en vooral ook de behoefte had om een weekend in m'n eentje door te brengen.

Maar ja, daar reageerde hij dan op met 'pff, gezellig weer hoor'.

Ik heb het er maar bij gelaten want ik wist dat hij toch wel zou komen en ik heb ook geen zin om continu die strijd met hem aan te gaan.

Ik heb uiteindelijk toch mijn plannen omgegooid, nadat vrijdagmiddag een vriendin appte of ik die avond mee wilde de stad in. Niet direct wat ik voor ogen had toen ik me had voorgenomen om een weekend rustig aan te doen, maar op dat moment wel heel erg welkom. Ik ben daar blijven slapen en 's middags nog blijven hangen.

Toen ik gisteren thuiskwam was mijn moeder al weg naar haar werk. Mijn broer was er wel en vroeg waar ik was geweest. Ik had me voorgenomen om dit weekend niet teveel tegen hem in te gaan en zoveel mogelijk langs hem heen te leven, maar ik raakte zo geïrriteerd en kon me niet meer inhouden.

"Ik dacht dat jij zo nodig alleen wou zijn?"

"Ja, maar er kwam toch iets tussen."

"Leuk is dat. Je weet toch ook dat ik zou komen dit weekend?"

"Ja, maar misschien heb ik er wel helemaal geen behoefte aan om jou te zien en ik ben al helemaal niet van plan om mijn planning op jou aan te passen om vervolgens mezelf continu te moeten verdedigen omdat je zo opdringerig bent en nergens naar luistert."

"Jezus, man, waarom doe je altijd zo lullig."

"Nou, wat denk je zelf. Laat me gewoon met rust, oke?"


Als ik dit opschrijf zie ik zelf ook wel dat ik heel bot reageer terwijl hij misschien wel echt zijn best doet, maar het probleem is dat hij gewoon niet kan accepteren dat ik hem op afstand wil houden. Elke keer als ik hem afkap zoals hierboven voel ik me schuldig, maar het punt is dat ik best op een normale manier met hem wil praten, alleen niet als hij zich telkens zo aan me op blijft dringen. Hij komt in mijn persoonlijke ruimte, raakt me aan, geeft knuffels wanneer ik dat niet wil. Dat zijn dingen die ik echt niet meer van hem trek.

Na dit gesprek ben ik naar boven vertrokken in de hoop dat hij me inderdaad met rust zou laten, maar een minuut of tien later kwam hij alweer achter me aan mijn kamer binnen. Hij weet dat ik niet wil dat hij daar steeds ongevraagd komt, maar op de een of andere manier wil dat maar niet bij hem binnen komen. Maar hij leek het dit keer goed te bedoelen. Ik vroeg hem waarom hij me niet gewoon met rust kon laten, maar hij wilde zoals hij het noemde "gewoon een gezellig weekend met zijn zusje hebben". Ik wilde sorry zeggen voor mijn overtrokken reactie van even daarvoor, maar op het moment dat hij dan weer achter me gaat staan, zijn handen op mijn schouders legt, met zijn hand door mijn haar gaat, voel ik me direct verkrampen. En weer luistert hij dan niet als ik zeg dat ik niet wil dat hij aan me zit.

Ik voel me ontzettend schuldig over hoe ik naar hem reageer, maar hij ziet het gewoon niet. Hij begrijpt het echt niet.

10 juni 2018 - 173x gelezen
~Laura
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
12 aug 2018 18:59 Wandelen met mama
11 aug 2018 17:51 Moeilijke nachten
07 aug 2018 21:37 Studiekeuze
04 aug 2018 19:00 Niet durven douchen
03 aug 2018 20:52 De pil
08 jul 2018 22:17 De kindertelefoon
05 jul 2018 22:37 Een hand onder mijn shirt
10 jun 2018 20:02 Mijn grenzen aangeven
10 jun 2018 18:52 Een lastig weekend
07 jun 2018 18:50 Hoe één berichtje van hem mijn dag verpest
05 jun 2018 21:29 Gymleraren
20 mei 2018 21:07 Een goede dag
19 mei 2018 11:41 Ik zit vast
01 mei 2018 21:40 Ik wil dat hij weggaat
30 apr 2018 20:16 Pijnlijk gesprek
meer..