menu myDiary

Irrelevant

Volgens mij vindt mijn ene huisgenoot, waar ik eerst goed mee bevriend was, me geen leuk persoon meer. Dat is mijn enige verklaring voor bepaald gedrag. Ze wil me gewoon niet mee hebben met heel veel dingen, volgens mij. Ik heb niet het gevoel dat ze het onbewust doet. Dat kan je vaak wel zeggen, omdat het vaak wel zo is; ze doen het niet expres, zeg je dan. Dat voelt ook beter voor jezelf, je kan opgelucht zeggen: het ligt niet aan mij. Maar dat gevoel heb ik niet meer.
Het niet vertellen van dingen tenzij ik er nadrukkelijk naar vraag, het stilzijn in mijn bijzijn en dan ergens anders voluit tegen mijn andere huisgenoot gaan praten, het me niet vertellen waar ze heen gaat, uit angst dat ik vraag of ik mee mag. Volgens mij zijn dat toch allemaal tekenen van afstandelijkheid. Het zijn er te veel om te negeren, om te doen alsof er niets aan de hand is.

Gister zou ik naar de Mac gaan met een vriendin, dat had ik tegen haar gezegd. Toen zag ik opeens dat ze samen met mijn andere huisgenoot haar schoenen aandeed en haar tas pakte.
'Gaan jullie uiteten?' vroeg ik, want ze zeggen het ook nooit als ze uit eten gaan. Dan zeggen ze apart dat ze niet mee-eten. Zeker om mij niet de kans te geven om mezelf uit te nodigen. Of ik mag gewoon niet weten waar ze heen gaan. Heb ik zo'n reputatie van 'creepy huisgenoot' dat ze misschien verwachten dat ik ze ga stalken als ik hun locatie weet? Nee toch? Of vinden ze het gewoon sneu voor me, dat ik zo weinig sociale contacten heb en dus in mijn eentje een portie pasta uit te vriezer moet ontdooien en bereiden en alleen op moet eten voor de tv, dat ze alleen impliceren dat ze samen uit eten gaan, zodat ik me niet nog zieliger voel dan ik al doe? Wat is dat, dat mensen niet durven te zeggen dat ze uiteten gaan, leuk toch, dan wens ik je veel plezier, joe. Maar nee, er moet geheimzinnig over gedaan worden, we zijn er allebei toevallig niet rond etenstijd op dezelfde dag, héél toevallig.

'Nee, we gaan naar de Mac.' was het antwoord.
'Oh, daar ga ik ook zo heen.'
Stilte.
'Maar dat is op zich ook uiteten, hè, de Mac.' zei ik maar.
'Ja... We nemen het weer mee hierheen.'
'Hmm. Nou, lekker toch, kipnuggets eten en zo.'
En toen gingen ze weg.
Als ik dit zo opschrijf, merk ik dat ik nou ook niet bepaald overkom als een persoon met veel sociale vaardigheden, maar je moet toch wat. En een halfuur later ging ik ook naar de Mac. Ik ben ze niet meer tegengekomen, maar de vriendin waarmee ik ging, vond het toch raar. We hadden toch allemaal samen kunnen eten? Ja, eigenlijk wel.


Ik had een datumprikker gemaakt om een keertje te gaan lunchen in de Ikea. Huisgenoot/vriendin vond dat niets, maar de rest wel. Er konden vijf mensen. Op de dag zelf, zei ééntje dat ze toch niet kon, waarop huisgenoot/vriendin prompt zei dat we het dan maar moesten verplaatsen.
'Jammer. Maar ik wil wél naar de Ikea nog.' appte ik maar. Dit klinkt alweer heel asociaal, maar ik was ongesteld en het was kwart voor zeven 's ochtends, nee, ik was gewoon geïrriteerd, want je hoeft niet gelijk mijn evenementen af te lassen, dat bepaal ik zelf. Ik kijk hier al een maand naar uit.
Maar ik heb nog twee vriendinnen meegekregen naar de Ikea, waar we twee uur hebben rondgehangen. Het was wel gezellig. Huisgenoot/vriendin lag nog in haar bedje, want ze blijft daar het liefst tot één uur 's middags en had niet meer gereageerd op onze gesprekken over de Ikea.

Vanochtend kwamen er vriendinnen van mijn andere huisgenoot. Huisgenoot/vriendin ging daarbij zitten, in de ochtend, twee uur voordat ze normaal wakker wordt en uit bed komt.
Noem mij een mierenneuker, hallo, ik bén een mierenneuker, maar voor mij laat dit zien hoe weinig ze om mij en onze vriendinnengroep geeft. Ze gaat liever met andere mensen om. En dat doet een beetje pijn. Ik voel me dan gelijk een vervelend persoon, maar ik ben niet zo zeer vervelend, ik ben eerder afstandelijk en dat verandert langzaam in irrelevant, ja, ze woont hier wel, maar we zien haar nooit, dus op een zekere manier is ze er niet en bestaat ze niet. En als ze er dan is, probeert ze met een enkele vraag en wat anekdotes een gesprek op te wekken, maar dat werkt niet.

Ik ben het zat om steeds zelf dingen te moeten vragen. Welke dag iemand in huis is en of ze samen willen eten en of ze misschien willen sporten. Als het hen niet boeit, moet het mij ook niet boeien. Misschien moet ik maar elke dag voor mezelf gaan koken. Ik wilde nog zeggen wat ik zou gaan doen als ze zouden vragen of ik mee wil eten, maar dat gaan ze niet vragen, dus dat is onnodig. Misschien moet ik in mijn eentje gaan sporten. Toch maar eindelijk die zangles nemen. Dit zeg ik nu wel, maar ik haat het om dingen alleen te doen. Dan voel ik me alleen. Dan bén ik ook alleen. En daar kan ik niet tegen, tegen eenzaamheid.

Ik zat te kijken naar wat ik voor mijn verjaardag zou willen. Oorbellen van/met rozenkwarts, denk ik nu. Ik vind het een mooie steen. Mooi roze. Ik had de steen gekozen, puur om esthetische waarde.
Het is blijkbaar de steen van de liefde, waaronder ook 'liefde voor jezelf' valt. Zelfacceptatie, vermindert eenzaamheid.
Het is dat ik daar niet in geloof.

16 mei 2018 - 293x gelezen
Er zijn 9 reacties op dit verhaal.
iAngel
Vrouw, 20 jaar
vorige  volgende
14 okt 2018 20:32 Gaap
12 okt 2018 22:47 Dus
10 okt 2018 23:37 Bla
10 okt 2018 10:04 Laugh about it
07 okt 2018 21:57 En we gaan door
05 okt 2018 21:35 Ugh
04 okt 2018 20:09 Depressief gelul
02 okt 2018 20:47 Zat.
02 okt 2018 18:28 Poes
30 sep 2018 14:43 Vakken
29 sep 2018 19:53 -
29 sep 2018 10:03 ----
27 sep 2018 12:07 Praten
25 sep 2018 18:45 ~
24 sep 2018 20:47 Zeuren
meer..