menu myDiary

In de bloei van je leven

Al weken overweeg ik om een dagboek verhaal te schrijven op mijn oude vertrouwde MD. Toch vind ik het moeilijk want het gaat nu eenmaal niet zo lekker als ik zou willen.

Intussen is mijn buurvrouw een 90's playlist aan het draaien op het maximale volume van haar crappy stereo en lig ik met watjes in bed mijn leven te overpeinzen.
"26 jaar, in de bloei van je leven!" Ik hoor de woorden van de bedrijfsarts door mijn hoofd spoken. "De pijn moet niet de baas over jou zijn maar jij over de pijn". Ehhh maar hoe dan?

Ik maak mij een beetje zorgen over morgen, het gesprek met mijn baas. Een evaluatie gesprek waar besproken wordt hoe mijn afgelopen half jaar was en zal dan ook horen of ik een vast contract krijg. Mijn ziekteverzuim is dit half jaar ongeveer 60% dus hoogst waarschijnlijk niet. Beetje balen want dan heb ik geen inkomen en moet ik in de ziektewet en nog meer ellende waar ik niet over na wil denken. En als hij mij wel een vaste functie aanbiedt zou dat eigenlijk alleen mooi zijn vanwege het vaste inkomen. Want zo fantastisch is de werkplek nou ook weer niet... als ik in andere omstandigheden was zou ik op zoek zijn naar een andere plek.

Het is gewoon lastig. De klote ziekte raakt mij steeds dieper en ik kan er maar moeilijk mee omgaan. Ik denk soms dat ik het verdien om zo te lijden, het zal wel ergens goed voor zijn? Ook al gun ik werkelijk niemand de pijn die ik dagelijks door maak.

Mensen in mijn omgeving hebben er gelukkig wel begrip voor, maar ik voel mij schuldig over de hele situatie. Zie vrienden minder, onderneem veel minder als voorheen. Mijn vriend is de liefste, hij is er wel voor mij en ik vind het knap dat ie mij kan uitstaan in deze ellendige periode van inmiddels 8 maanden. Al mijn vrienden en familje zijn trouwens lief en super geduldig ookal voel ik vanuit mezelf sociale druk om dingen te ondernemen. Laatste twee maanden probeer ik echt minder stress in mijn leven te hebben. Want van stress stijgt de pijn en van toenemende pijn, extreme vermoeidheid. Momenteel zijn boodschappen en huishoudelijke taken soms al too much. Thuisbezorgd is intussen mijn favo app en slapen mijn grootste hobby.

Komende vrijdag mag ik gelukkig vervroegd terug naar het ziekenhuis, een gesprek met mijn behandelend arts. Ik ben heel benieuwd hoe we nu verder gaan. De injecties die ik kreeg hielpen slechts 1,5 week. Even anderhalve week totaal verlost van continue pijn, ik voelde me weer helemaal mezelf. Helaas is de klap dat die klote pijn terug kwam des te harder. Elke ochtend hoop ik op een magisch moment dat ik opsta zonder pijn.

Hopelijk is er positieve verandering op komst en kan ik hie binnenkort over schrijven want dit stukje is wel een beetje deprimerend..

16 mei 2018 - 118x gelezen
!!VERLIEFD
Vrouw, 11 jaar
vorige  volgende
16 mei 2018 00:21 In de bloei van je leven
meer..