menu myDiary

Foutje, maar niet mijne... Toch?

Lieve lezers,

Tijd terug schreef ik over mijn ex en dat ik er van baal.
1.5 jaar verder en mis hem nog steeds!
Nou hebben we nog wel contact via de app en hij merkte dat het niet zo goed met me ging... (Gaat ook niet!)
Hij vroeg of ik anders langs wilde komen om me verhaal kwijt te doen en even uit te huilen. Dus dat deed ik.
Want verder wilde niemand luisteren of had niemand het door...

Ik ging naar hem toe, deed me verhaal en barste in krokodillen tranen uit.
Op punt dat ik huilde stond ik op en wilde gaan, maar hij pakte me beet en begon me te troosten... Gewoon een knuffel & zonder woorden. Het voelde zo heerlijk en zo fijn!

Daarna droogde hij me tranen en gaf me een kus op me voorhoofd en zij dat het goed zou komen..
Dat was moment dat ik had moeten gaan. Spullen pakken en de deur uit lopen.
Maar ik bleef!

We hebben daarna nog keer geknuffeld en toen zoende hij me ineens op de mond.
Ik deed niets, ik verstijfde.
HIJ HEEFT EEN VRIENDIN al een jaar!!

Ik lachde het maar dom weg en zei dat dat niet slim was. Ging toen snel zo zitten dat hij me niet echt kon aanraken, maar alles in me schreeuwde om nog een zoen...
Het gebeurde niet meteen.
We hebben eerst verder gekletst en gelachen.

Het voelde fijn en vertrouwd.
Er kwamen niet echt verliefde gevoelens terug, ik had namelijk besloten hem als vrienden te behouden.
Ik had hem soms nodig en hij mij, voor het praten en de knuffels. Meer niet!

En toen kwam hij naast me zitten, streelde me haar en wang. Ik zei hem meerdere keren dit niet te doen en sloeg meerdere keren zijn hand weg.
Toch kreeg hij het voor elkaar me weer te zoenen, langer en intenser.

Ik voelde weer die kriebel van toen, voelde weer de blijdschap en liefde die ik soms zo miste. Ik kon er niets aan doen dan hem terug zoenen..

Toen ben ik maar weg gegaan voor dat het erger werd.. Voordat we iets deden waar we beide spijt van zouden krijgen & ik wellicht nog een schuldgevoel extra.

Thuis kreeg ik van hem een appje.
Dat het hem speet en hij een sukkel was. Hij had het niet mogen doen.
Ik stuurde terug dat ik de sorry accepteer en dat het nooit meer zou gebeuren. Nee is echt nee!!

Geen reactie.

Ik stuurde : "vergeten, vergeven en nog vrienden?"
Hij stuurde: "ja, graag!"

Brok in de keel.
Ik ben hem weer verloren.
3e keer.
Ik val nog steeds voor zijn trucs,
Telkens weer..
Ik zat niet fout,
Maar zit wel met de hartenzeer.
Hij gelukkig,
Ik na even niet meer..



Positief punt is dat ik niets misdaan heb.
Ik ben niet de gene met een relatie en heb hem ervan behoedt.
Zijn daden, zijn fouten is het dan toch?
Of moet ik me dan toch schuldig voelen..

17 april 2018 - 331x gelezen
Er zijn 6 reacties op dit verhaal.
Dagda
Vrouw, 22 jaar
vorige  volgende
18 mrt 2019 17:10 Schietpartij Utrecht
06 mrt 2019 17:15 Vraagje (over Keto dieet)
24 feb 2019 22:48 Emoties
11 feb 2019 20:20 Grotere verwarring
08 feb 2019 21:07 Kut met sarcasme
06 feb 2019 14:43 Pas op de helft.
30 jan 2019 16:06 Advies nodig!
14 jan 2019 22:46 Praten
07 jan 2019 22:55 Het is weer zo ver.
30 aug 2018 21:09 Forgotten
28 aug 2018 16:46 just those days..
06 aug 2018 15:32 Na diepe dal wordt alles beter.
14 jun 2018 23:50 Keuzes maken.
29 mei 2018 22:32 Trillende handen en waterige ogen.
16 mei 2018 22:20 Onverwachts een ontwikkeling (18+ verhaal)
meer..