menu myDiary

1045: La Réunion: Dag 6

Dag 6: 12 april 2018

Om 06:00 werd ik gewekt met een bloeddrukmeter en een 'bonjour!' Oh ja, Frans, oh ja, ziekenhuis. Dat was een erg kort nachtje en ik was ook niet meteen in slaap gevallen. Mijn vader had op een stretcher geslapen en die was ook moe. De uren daarna dommelde ik nog een beetje. Er kwam een verpleegkundige om me te wassen op bed. Ik dacht eerst dat ze een soort bruinige zeep had tot ik de geur herkende. Betadine. Ik werd helemaal van top tot teen gewassen met betadine.

In de ochtend kwam er een andere othopeed dan in de nacht. Het was de orthopeed die me zou gaan opereren, Dr Hoël heette hij. Hij zei dat de breuk niet op dezelfde plek zat als de vorige keer, 3,5 jaar geleden. Daarna legde hij ons zijn plan uit. Zijn plan was om een pin (clou in het Frans) door het merg van mijn scheenbeen te zetten die de twee bothelften weer aan elkaar zou krijgen. Die pin zou er dan na 18 maanden uit gaan. Hij zou een sneetje maken in mijn knie en via de bovenkant van mijn scheenbeen de pin erin doen. Dat was zijn plan. Mijn vader en ik waren allebei erg blij omdat bij de vorige breuk ik een plaat (casque in het Frans) kreeg, die wond ging ontzettend ontsteken en het duurde vijf maanden voordat hij dicht was, plus, daarna heeft de plaat voor ruim drie jaar aan pijn gezorgd, tot hij er in januari dit jaar uitgehaald is. Dat ga ik niet nog een keer meemaken, dacht ik.

De operatie was gepland aan het einde van de ochtend, zei de ortopeed. We hadden vertrouwen in hem, en lieten hem met een goed gevoel gaan. Op naar de operatie!

Toen vroeg ik aan mijn vader of hij mij nog eens de röntgenfoto's wilde laten zien. Ik pakte de oude röntgenfoto's erbij van 3,5 jaar geleden van vlak na de operatie en we vergeleken ze. Warempel! De breuk in het scheenbeen zat exact op dezelfde plek. De breuk in het kuitbeen was duidelijk ergens anders, want bij de oude breuk zat er echt een bolletje omheen. Mijn vader liet de twee foto's zien aan de verpleegkundige en die bevestigde het. De vorm van de breuk was zelfs hetzelfde, een schuin lijntje.

Tot het 14:50 was sprak ik nog een anesthesist die wat standaard vragen stelde en belde ik met S. van Next. Het was fijn om haar te spreken en ik kon mijn hele verhaal doen. Na 25 minuten wenste ze me succes, en hingen we op. We hoorden dat de operatie verplaatst werd naar 15:00. Mijn vader belde veel mensen omdat het met de vlucht van mijn moeder en zusje in de soep dreeg te lopen. De verzekering, de travelagent en Juluot hadden alles fantastisch geregeld, maar niet zo goed gecommuniceerd met mijn moeder. Maar het kwam goed, mijn vader kreeg op een gegeven moment het verlossende telefoontje dat ze in het vliegtuig zaten! Om 14:50 werd ik opgehaald door twee mannen. Mijn vader liep mee. We gingen naar de hal voor de voorbereidingsruimte. Hier moesten we een tijd wachten. Maar we hadden al gehoord dat mijn vader niet verder mee mocht naar binnen dus op een gegeven moment vroeg hij of hij mocht gaan. Hij moest nog het hotel gaan regelen voor mijn moeder en zusje en wilde ze graag opvangen. Oké.

Ik werd na nog een tijd wachten naar de voorbereidingsruimte gereden. Daar stelden ze snel in het Frans wat vragen, waar ik niets van snapte. De man ging op zoek naar iemand die Engels sprak, maar vond niemand. Toen kwam de anesthesist die ook mijn operatie zou gaan begeleiden. Hij sprak wel goed Engels en zei dat hij eerst een blok ging aanleggen op mijn been, een plaatselijke verdoving, en daarna een algehele narcose. Dit omdat het een pijnlijke operatie zou worden en dan werkt het blok nog even een tijd door, als ik het goed begrepen had.

De anesthesist vroeg best veel, ook hoe ik aan de littekens op mijn armen kwam. Ik vertelde van de PTSS/PTSD, maar hij kende het volgens mij niet, want toen hij in het Frans ging overdragen zei hij dat ik een psychose gehad had! Maar ik heb er maar niets van gezegd. Ik zie die mensen nooit meer. Ze verplaatsten me nog een keer, toen brachten ze me weer naar de plek waar ik de anesthesist gesproken had en toen weer naar een hal, waar ik op een OK-bed klom. 'Good girl', zei iemand tegen me. Ze reden me de hal voor de OK op en de we wachtten tot de schuifdeuren dicht gingen. De anesthesist liet ze per ongeluk weer open gaan toen ze bijna dicht waren, en daarna nog twee keer expres. De bedrollers, ik weet niet hun exacte functie, rolden met hun ogen. Ik grinnikte. Toen was de deur dicht en kon de deur vam de OK open. Het was 16:30 toen ik de OK op gerold werd.

Daar kreeg ik een bloeddrukband, werd ik aan de hartmonitor gehangen en mijn saturatie gemeten. Wat overigens de dag ervoor wel grappig was, is dat de saturatie in het vliegtuig 90% was door de hoogte. Maar vandaag was de saturatie keurig 98%. Bloeddruk was ook prima, hartslag ook. De anesthesist spoot opeens iets in mijn infuus en ik schrok er een beetje van. 'Can you talk to me what you are doing?' zei ik een beetje verschrikt, maar hij vertelde niet wat ik in mijn aderen gekregen had. Het was niet de narcosevloeistof, want ik bleef wakker. De anesthesist maakte een echo van mijn knieholte en de zijkant van mijn knie en vertelde me dat hij het blok zou gaan zetten als ik onder narcose was, zodat ik er niets van zou voelen. Oké.

Ik kreeg een zuurstofmasker over mijn neus en mond waar ik door moest ademen. Daarna kreeg ik de daadwerkelijke narcosevloeistof in mijn infuus, het brandde door mijn aderen. Ik keek naar de digitale klok. Het was 16:52 toen ik onder narcose ging, 1 uur en 52 minuten later dan gepland.

....

En rond 20:00 toen ik wakker genoeg was om op de klok te kijken. Ik realiseerde me niet dat het al zo laat was. 20:00? Dan was ik meer dan 2,5 uur onder zeil geweest (je ligt vaak een half uurtje op de uitslaapkamer voordat je wakker genoeg bent om je omgeving te begrijpen)! Ze hadden tegen mij gezegd dat de operatie 1 uur zou duren, niet 2,5. Maar dit had ik allemaal niet door op dat moment.

Ca va? Vroeg een verpleegkundige. Hoe gaat het? Ca va. Zei ik terug, het gaat. Meer kwam er er even niet uit. Toen begon de bloeddrukband op te blazen en even later de monitor te piepen. Bloeddruk te laag, krijgen we dit feestje weer. Dit heb ik altijd na een operatie. 80/45 ofzo, en daar schommelde hij de hele tijd omheen. Elke keer weer dat stomme gepiep. Iemand probeerde uit te leggen dat het alleen maar prettig was omdat je anders je bloed voelt pompen door je pijnlijke been.

Toen bedacht ik me dat ik wel kon vragen hoe de operatie gegaan was. Ze zei dat ik een grote snee had. Huh?? Een grote snee? Maar dat was niet de bedoeling! Tu as un casque, ne pas un clou, zei ze ongeveer, je hebt een plaat, geen pin, maakte ik hieruit op. Oh nee! Iemand die een beetje Engels sprak bevestigde dat. Ik wist niet zo goed hoe ik hier op moest reageren. Was er helemaal niet blij mee. Ik heb zo veel last gehad van de plaat die in mijn been gezet is bij de eerste operatie.. Die is er drie maanden geleden dus uitgehaald en dat was zo'n bevrijding van pijn, zo fijn. En nu zit er weer een plaat in.

Om 21:15 mocht ik weer terug naar de afdeling. Daar was niemand op mijn kamer. Ik belde mijn vader, die net van het hotel naar het ziekenhuis aan het lopen was. Even later kwam hij binnenlopen. Aan de telefoon had hij al gevraagd hoe de operatie gegaan was, want het had zo lang geduurd. Ik had gezegd dat ik weer een plaat had. Hij kwam binnen en vroeg om uitleg, die ik hem niet echt kon geven. Ik vertelde dat ze mij verteld hadden dat ik een grote snee had en een casque. Hij ging boos de verpleging om uitleg vragen.

Ze kwamen allemaal om mijn bed heen staan, maar de verpleegkundigen wisten niet zo veel. En van hen zei zelfs eerst iets over een pin, maar corrigeerde haarzelf. Mijn vader zei dat hij herhaalde wat hij van mij gehoord had. In ieder geval, duidelijkheid ging er niet meer komen, want het was al laat en de othopeed die mij geopereerd had was al lang naar huis. Ze gingen weer weg, ik kreeg nog een anti-malaria (die moeten we een week na het verlaten van het malarialand door blijven slikken) tablet en wat pijnstilling via het infuus. Verder geen medicatie.

Ik appte S. van de Braamberg dat ik slecht nieuws had en of we even konden bellen ergens dezer dagen. We belden gelijk. Ze was er best wel van geschrokken en zei dat ik mag bellen als ik daar behoefte aan heb. Daarna gingen we slapen.

16 april 2018 - 264x gelezen - bewerkt op 16 april 2018
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Lilian
Vrouw, 23 jaar
vorige  volgende
12 dec 2018 13:28 1214: 11 sleutels
10 dec 2018 17:24 1212: 6 jaar geleden
20 nov 2018 12:10 1196: 23 jaar en foto ... bonbons?
19 sep 2018 19:20 1150: (Foto) Wow jeetje!
19 sep 2018 17:19 1149: Operatie geslaagd
15 sep 2018 21:48 1146: Nog 4 nachten...
07 sep 2018 17:32 1142: (Edit) Ik mis jou.
25 aug 2018 10:22 1135: 19 september it is.
16 aug 2018 10:12 1130: Maartenskliniek
13 aug 2018 11:34 1129: (Röntgenfoto) Er komt geen einde aan
01 aug 2018 21:16 1122: Hallo wereld
29 jul 2018 11:08 1119: Wiee-wiee.
29 jun 2018 13:43 1111: (Foto) Verslagje
28 jun 2018 19:01 1110: (Röntgenfoto) Scenario 3
26 jun 2018 20:56 1107: Zenuwen
meer..