menu myDiary

1044: (Foto) Madagaskar/La Réunion: Dag 5

Laatste verslag wat ik tot nu toe geschreven heb. Moet vanavond maar weer aan de schrijf. Kan ook niet meer dan 5 verhalen uploaden.

Dag 5: 11 april 2018

Vandaag om 06:00 ontbeten op de kamer. Ik moest wat eten van mijn ouders maar ik had weer helemaal geen honger. Ik at met tegenzin wat omelet en wat avocado. We wisten niet hoe laat we meer zouden horen dus daarom waren we maar vroeg opgestaan. In de ochtend werd er meer duidelijk. Ik zou per helikopter naar Nosy Be gebracht worden en via daar per medisch vliegtuig naar La Réunion, een Frans eiland naast Madagaskar, waar de gezondheidszorg gelijk was aan Frankrijk. Een stuk beter dan Madagaskar.

Maar we wisten nog niet hoe laat de helikopter zou komen. Maar dat kristalliseerde zich ook langzaam uit, en er werd nog een tussenstop aan toegevoegd, Antananarivo. Had te maken met het medische vliegtuig. En we kregen nog meer nieuws: ik moest eigenlijk alleen met de helicopter en vliegtuigen naar La Réunion, met een arts als begeleiding. Maar mijn vader wist daar gelukkig een stokje voor te steken, dus hij zou mee gaan, maar mijn moeder en zusje dus niet. De helikopter zou rond 14:00 komen, dus we hadden nog een aantal uur te gaan. Het was erg warm in de kamer. De Zwitserse vrouw die mij pijnstilling had gegeven gisteren kwam nog een aantal keer kijken. Ze was heel aardig. Net als de eigenaresse van de lodge, die kwam nog voor mij en mijn zusje vier stenen beeldjes brengen. Voor ons beiden een lemur en een kameleon uit steen en gepolijst, heel mooi. Ze zijn allemaal anders.

We kregen lunch op de kamer. Ik had het zo warm en had pijn. Het was zó warm. Ongeveer 32/33 graden. Om 13:30 gingen mijn moeder en zusje richting Nosy Be rijden. Zij zouden met de auto naar Ankify gaan en daar de boot pakken naar het eiland Nosy Be. Vanuit daar een vlucht naar La Réunion de volgende dag. Toen ze de koffers gingen halen vroeg mijn vader of ze mij ook naar buiten konden brengen. Dat kon, oh, zo fijn! Ik lag al 21 uur op die kamer. Ze tilden me in het zwembadligbed en daarna naar buiten, naar het zwembad, onder een afdak. Er stond een windje en het was een paar graden koeler en ik voelde me gelijk een stuk fijner.

Mijn vader en ik namen afscheid van mijn moeder en mijn zusje die met vier koffers in het busje gingen. Mijn vader en ik hadden beide een klein rugzakje met wat spullen, voor 2 dagen kleding, medicatie, opladers, toiletspullen. Om 14:20 hoorden we de helikopter en even later zagen we hem cirkelen. Ik werd met zwembadligbed en al in een 4x4 getild met zo'n laadklep. De achterste poten stonden op de gleuf tussen de laadklep en de auto. Ik lag verder helemaal in de auto. Mijn vader ging links naast mij zitten in de auto en hield het kussen vast waar mijn been op lag. Iemand anders ging op de laadklep zitten en hield het ligbed tegen. Zo reden we het terrein van de lodge af.

Het was een pijnlijke rit, ontzettend hobbelig. Het eerste stuk ging nog wel, maar de helikopter was geland in een weiland, dus we moesten over een zandpad met gaten. Auauau. De auto stopte. Er stonden een piloot en een man in een doktersjas in het weiland en de helikopter stond een eind verderop. We gingen niet meer verder rijden.

De arts stelde zich voor als Dokter Xavier. Hij ging mij begeleiden tot in het ziekenhuis van La Réunion, zou later blijken. Hij gaf me pijnstilling via een spuit en een trombosespuit. Ik gaf de pijn als cijfer een 4 op schaal van 1-10, maar ik was ook ongeveer gedrogeerd van de pijnstilling. Als laatste deed hij een soort stoffen spalk om mijn been. Daarna stelde de piloot wat vragen, en even later tilden de mannen van de lodge me door het weiland naar de helikopter. Het was nog een uitdaging om daarin te komen, maar ik zette me af met mijn goede been, mannen pakten me onder mijn oksels en mijn vader mijn gebroken been en zo lukte het. Ik zat in de helikopter!

We bedankten iedereen van de lodge en ze gingen allemaal weg, want wij gingen zo opstijgen. Mijn moeder, zusje en de koffers hadden inderdaad absoluut niet gepast. Wij met zijn vieren zaten al krap met alle spullen van de dokter. We kregen een koptelefoon op waardoor we konden praten en daarna stegen we op, rond 15:00. Wat een lawaai! En wat een getril! Daar was ik niet zo blij mee. Ze hadden mijn been wel hoog gelegd, maar dit was niet zo fijn. Maar de helikoptervlucht was zo bijzonder dat ik de pijn bijna vergat. We vlogen over Ankarana National Park, waar we gewandeld hadden, maar het zag er spectaculairder uit van bovenaf. Over rijstvelden, over kleine dorpjes. En daarna over de zee, omdat we naar een eiland gingen vliegen. Na een half uur landden we op Nosy Be. De tijd was voorbij gevlogen.



De landing ging heel soepel. Het uitstappen wat minder. Er was een journalist die foto's maakte ofzo, een beetje apart. En er was geen rolstoel, hoe moest ik dan van de helikopter naar het mini-vliegtuigje verderop komen? Uiteindelijk kwamen ze met een soort karretje waar ik op ging zitten. De arts hield mijn been vast en zo reden we langzaam (mora-mora in het Malagassisch) naar het vliegtuigje. Zittend en trede voor trede kwam ik de vier tredes het vliegtuigje in. Zo klein was het, dat je maar 4 tredes had om naar binnen te komen. Daarna op een stoel en daarna op een plastic brancard.

Oef, wat was het warm daar. Ik denk wel 40 graden. Er kwam een verpleegkundige bij, naast Xavier de arts. Verder een piloot en een co-piloot. En ik en mijn vader. Toen was het vliegtuig vol. In 2 uur ongeveer vlogen we naar de hoofdstad, Antananarivo. Het was zo ontzettend heet, we wapperden allemaal met de safety guide, een geplastificeerd foldertje waarin stond wat je moest doen als het vliegtuig in problemen is. Ik plakte aan de brancard vast, zo zweette ik. Ik was dan ook erg blij dat we gingen dalen en even later landden, ook al kon ik niets zien omdat ik lag. Mijn vader keek door de voorruit heen naar de cockpit en zag wanneer we gingen landen en hield me zo op de hoogte. Het was 18:20 toen we landden.

We waren in Tana! Zo noemt iedereen Antananarivo. Hier probeerden ze de brancard waar ik op lag uit het vliegtuig te krijgen, maar ik zag al gelijk dat dat verloren zaak was zonder hem op te klappen, omdat het vliegtuig binnen maar zo'n 1,30m breed was, en de draaiing nooit gemaakt kon worden. Dus op dezelfde manier eruit als erin. Maar ik hoefde de trap niet af, want ze legden bovenaan de trap een andere brancard, waar ik met hulp op kwam. Had ik al geschreven dat iedereen zó behulpzaam is? Iedereen springt in, wil helpen. Zo aardig. Het was lekker koel buiten. We gingen naar een ander vliegtuig, die een stukje groter was dan de vorige. Ik kwam ook weer in dit vliegtuig. Mijn vader regelde alles met de douane, gaf ze nog wat honingdrop omdat ze het niet kenden en de paspoorten werden goedgekeurd. Hij zei dat hij ook de travelagent ontmoet heeft die voor ons alle vluchten geregeld heeft en ook voor mijn moeder en zusje alles regelt. Hele aardige man. In het vliegtuig kreeg ik voor het eerst communicatie met Next om te vertellen dat ik mijn been gebroken heb. Met D. Een heel kort telefoontje voordat we opstegen. In de lodge had ik helemaal geen bereik in de kamer. Dat vond ik erg moeilijk omdat ik het mensen zelf wilde vertellen. Hij wenste me sterkte en succes.

De vlucht naar La Réunion duurde 2 uur en 20 minuten. In het vliegtuig kreeg ik een infuus geprikt door Xavier de dokter. Hij hing er water met zout aan en de verpeegkundige mat mijn bloeddruk, die was prima. Daarna mat ze mijn glucose, ze liet de waarde aan de dokter zien en die pakte een andere zak en wisselde ze om, mijn glucose was laag blijkbaar. Ik maakte een grapje dat ik dan in ieder geval geen diabetes had. Ze lachte er niet echt om.

Ik viel blijkbaar in slaap tijdens de vlucht en werd wakker toen we er bijna waren. Dat was wel prettig, heb ik een heel stuk gemist. In La Réunion werd ik in een ambulance geheveld en reden we naar het ziekenhuis. Ik vroeg me af wat mijn glucosewaarde was. 0.7 in het vliegtuig en nu 0.9, zei Xavier en hij wilde deze zak graag ook nog even leeg hebben voordat we in het ziekenhuis waren. Hoe ik me voelde. Moe en een beetje misselijk zei ik. Ik bedacht me later dat 0,7 wel heel erg laag is. Hij zei dat mijn waarde eigenlijk minimaal 4 moet zijn. In 15 minuten waren we in het ziekenhuis. Daar naar binnen en op een ander bed. Daar bedankten we de arts en verpleegkundige, de arts die vanaf de helikopter bij ons was en de verpleegkundige vanaf Nosy Be, die een nacht in La Réunion zouden blijven en morgen weer terug zouden vliegen naar Madagaskar.

In het ziekenhuis was mijn glucosewaarde in ieder geval boven de 1, maar ik ging niet van het infuus af. Er kwam een vrouwelijke dokter en die reed mij samen met twee mannen naar een kamer. Ze zei dat ze foto's gingen maken, dat het daarna 5 à 10 minuutjes wachten was op de uitslag en dat we aansluitend duidelijkheid zouden hebben. Fijn. Het was 23:10 in La Réunion, een uur later dan in Madagaskar.

Ze maakten foto's. Omdat het een eiland van Frankrijk is zijn er verschillende voordelen. Een is dat iedereen Frans spreeks in plaats van Frans met een Malagassisch accent. Ik heb Frans gehad op school, maar kan het echt niet meer, gelukkig mijn vader wel een beetje. Nog een voordeel is dat ze onder de Europese dataroamingwetten vallen, zó fijn. We kunnen dus gewoon bellen zonder 2 euro per minuut te hoeven betalen. Meer voordelen: Je kan het water uit de kraan drinken. Én er is geen malaria.

De röntgenvrouw zei in het Frans dat we zo zouden weten of het goed was of slecht. Nadat ze de foto's genomen had zei ze al Ce n'est pas bon. Het is niet goed. Maar dat wisten we al, zo scheef als mijn been stond. Ik werd uit de röntgenkamer gereden naar de hal. Niet naar de kamer waar ik eerst heel even lag, maar gewoon in een hal met meer spoedeisende hulp patiënten. Er was iemand steeds aan het overgeven, hij werd weggebracht. Iemand liep weg. Het was een beetje vreemd. We moesten erg lang wachten. Na een tijd kwam de vrouwelijke arts melden dat beide botten links gebroken waren. Mijn vader liep mee om de röntgenfoto's te zien. Hij maakte er een foto van. Toen kwam de orthopeed, die ze opgetrommeld hadden van de afdeling orthopedie. Hij zei dat ze gingen proberen de botten tegen elkaar aan te zetten.

Oké. Onder narcose? Nee, als ik geopereerd zou worden zou dat wel onder narcose zijn, maar ik zou nu een soort gas krijgen waardoor ik geen pijn zou voelen. Ze reden me naar een kamer en ik vroegen of mijn vader erbij zou blijven. 'Don't faint please' zei ik, en ze moesten lachen. Toen gaf de verpleegkundige me het gasmaskerding die ik over mijn mond en neus moest houden en ik ademde in. 'You will feel a little dizzy' had de, gelukkig Engels sprekende orthopeed gezegd. Dat was een redelijke understatement. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Dit was vreemd!! Alsof ik knetterstoned was. Halverwege zette ik het masker af, maar moest ik het weer opzetten. De tijd ging anders dan normaal, mijn gedachten waren raar. En toen zette ik hem weer af en toen waren ze mijn been aan het ingipsen. Toen mocht ik hem afhouden. Niets gevoeld!

Het voelde veilig om nu gips te hebben. De orthopeed vertelde dat het zetten niet echt gelukt was, dat er opnieuw foto's gemaakt gingen worden maar dat de kans op een operatie 90% was. Oké. Hij zei ook dat als ze niet opereren dat ik dan heel lang ab-so-luut niet mag belasten en met een operatie al veel sneller een beetje. Er werden foto's gemaakt en al snel kwam het antwoord: Morgen word je geopereerd. Hier, in La Réunion. En dan ongeveer 3 dagen na de operatie mag je terugvliegen naar Nederland.

Hierna kwam weer een hele aardige verpleegkundige die heel wat buisjes bloed afnam en een nieuw infuus aanlegde in de andere hand vanwege infectiegevaar uit Madagaskar. Daarna werd ik naar traumatologie/orthopedie gebracht.

Gelukkig heb ik van de psychiater uit Nederland een document meegekregen waarop staat dat ik autisme en PTSS heb. Hierdoor mag iemand bij mij blijven slapen. Er moest nog een uitstrijkje gemaakt worden vanwege iets in Madagaskar en daarvan raakte ik een beetje in paniek want ze praatten geen Engels en gingen veel te snel. Maar dat ook weer gehad. Het was inmiddels 02:30 ofzo dus we gingen slapen.

15 april 2018 - 364x gelezen - bewerkt op 16 april 2018
Er zijn 5 reacties op dit verhaal.
Lilian
Vrouw, 23 jaar
vorige  volgende
12 dec 2018 13:28 1214: 11 sleutels
10 dec 2018 17:24 1212: 6 jaar geleden
20 nov 2018 12:10 1196: 23 jaar en foto ... bonbons?
19 sep 2018 19:20 1150: (Foto) Wow jeetje!
19 sep 2018 17:19 1149: Operatie geslaagd
15 sep 2018 21:48 1146: Nog 4 nachten...
07 sep 2018 17:32 1142: (Edit) Ik mis jou.
25 aug 2018 10:22 1135: 19 september it is.
16 aug 2018 10:12 1130: Maartenskliniek
13 aug 2018 11:34 1129: (Röntgenfoto) Er komt geen einde aan
01 aug 2018 21:16 1122: Hallo wereld
29 jul 2018 11:08 1119: Wiee-wiee.
29 jun 2018 13:43 1111: (Foto) Verslagje
28 jun 2018 19:01 1110: (Röntgenfoto) Scenario 3
26 jun 2018 20:56 1107: Zenuwen
meer..