menu myDiary

Toen ik je zag

Van niets, naar iets, naar meer en meer en meer. Toen te veel en weer niets. Nu er te dicht op misschien.

Ik ga opschrijven wat ik al eerder had moeten doen. Het gaat nooit werken. We zijn zo verschillend. Het breekt me op. Gister maakte ik een fout, de zoveelste. Was het wel een fout? Is het niet een duidelijk signaal. Misschien zat ik fout, maar was het mijn schuld niet? Waarom gaat dit toch niet vanzelf.

We zijn veel te verschillend. Alles wat hij zegt doet me wel op een manier pijn. Ik probeer er niet op die manier naar te kijken. Oké, niet alles. Wel heel erg veel. Ik lees dit over en ben het er niet mee eens. Het is niet alles wat er is. Toch is het een stuk dat soms wel alles lijkt. Het situatie is niet constant en ook niet veranderend.
Hij maakt een beweging naar mij toe. Ik wil 'm pakken. De kans gebruiken op betere tijden. Ik verpest het net zo hard. Is er dan niets wat goed kan gaan en goed kan blijven?

De relatie is niet in balans. Het gaat zo niet werken. Het moet dus anders maar hoe? Is er wel een alternatief? Je kunt je afvragen, waarom er dan nog energie in steken. Ik heb er eerder eens een punt achter gezet en ik meende het en ik leefde ernaar. Ik bleef hem missen. Niet oppervlakkig missen. Echt missen.

Niet eens een leegte. Juist gevuld, gevuld met pijn en verdriet. Constant, iedere keer opnieuw, het onaantastbare verliezen. Het glipt tussen m'n vingers weg en ik krijg er geen grip op. Misschien nooit gehad? De balans was anders dus het leek alleen maar zo.

Ik wil het wel zo zo graag. Verdien ik het dan allemaal echt niet? Zo voelt het gewoon.
Ik ga het echt doen. Ik ga weer alleen zijn. Ik ga mezelf dat ontnemen waarvan ik dacht dat het mij gelukkig kon maken. Het maakt mij niet gelukkig dus uiteindelijk is het minder dramatisch dan het nu lijkt.

Hoe het voelt om zonder te zijn, zelfs nu hij er nog is? Alsof ik niet kan ademen. Zo ontzettend bang. Ik kan beredeneren waarom bang maar dat zou nooit kloppend met de werkelijkheid. Ik kan zelfs voelen dat niets zin heeft zonder hem. Ik overdrijf het niet en ik meen het wel. Het is geen zwakke plek, het is een verlichting. Een drug. Het verschil is alleen dat de positieve effecten niet afvlakken maar juist blijven pieken. De momenten zonder hem zijn als het ontnomen worden van al je energie. Fysiek en mentaal, leeg getrokken. Diepe dalen met stijle wanden.

Waar doe ik dit voor?

Het is ook niet eerlijk naar hem. hij kan mijn wens niet vervullen. Hij kan het niet en hij weet het. Of voel ik het verkeerd aan? Ik maak het ook echt heel moeilijk. Er ligt een gigantische zee van opstakels tussen ons in en de gedrevenheid om te vechten is een schaarste.
Het haalt het slechtste in mij naar boven. Ik heb dipjes, dalen, kraters, die niet hadden gehoeven. Ze houden mij terug op mijn voorruitgang.

Ik wil het niet maar ik weet wat er moet.

15 april 2018 - 99x gelezen
Myrae
Vrouw, 20 jaar
vorige  volgende
22 apr 2018 21:30 DM slide
18 apr 2018 22:54 Tommie
17 apr 2018 12:16 Goodbye my lover
15 apr 2018 00:40 Toen ik je zag
12 apr 2018 22:35 Nog even volhouden
11 apr 2018 00:19 Ren, ren hard
01 apr 2018 23:28 Gebroken
30 mrt 2018 09:14 Down to earth
25 mrt 2018 00:36 Iets met tolerantie
16 mrt 2018 21:07 _-_-_-_-
11 mrt 2018 21:52 Ik wil het gewoon niet
05 mrt 2018 22:10 Een stap in de psychotherapie
28 feb 2018 19:02 Reden na gebeurtenis
22 feb 2018 23:26 Zelfmoordpoging
19 feb 2018 23:15 Het eind van het begin en omgekeerd
meer..