menu myDiary

De eerste keer

De eerste keer dat er iets tussen mij en mijn broer gebeurde was in de zomervakantie. Ik was 9 en hij was 13. Ik was groep 5 ondanks een moeilijke periode goed doorgekomen. Ruim een jaar nadat mijn vader was overleden had ik mijn draai weer een beetje gevonden en ook thuis begon alles langzaam weer een beetje 'normaal' te voelen. We gingen zelf niet op vakantie dat jaar, maar ik was wel een aantal dagen met een vriendin mee geweest op de boot. Een paar weken later zou ik beginnen in groep 6.

Deze gebeurtenis is een van de momenten die ik me nog heel goed kan herinneren. Misschien juist omdat het de eerste keer was, ook al was wat er gebeurde vrij onschuldig te noemen. Voor zover je tenminste kunt spreken over 'onschuldig'.

Ik was boven op mijn slaapkamer - zoals zo vaak - een boek aan het lezen. Mijn moeder was buiten in de tuin bezig. Misschien is het gek dat ik juist dat detail nog weet, maar even daarvoor was ik haar nog aan het helpen en eindigde het opruimen van de tuinslang in een watergevecht. Een fijne herinnering.

Vanaf dit moment is er een stukje dat mist in mijn geheugen. Ik kan me niet meer herinneren dat hij mijn kamer binnenkwam, wat hij zei, hoe lang hij er al was. Ik weet alleen nog het moment dat hij bovenop me zat. Even later lag. Hoe hard zijn lichaam tegen me aanduwde, hoe hij mijn hand naar zijn broek bracht ter hoogte van zijn kruis. Dat is waar het die eerste keer bij bleef.

Hij maakte er iets spannends van, iets mysterieus. Een geheim tussen ons tweeën. En ondanks dat ik tegen hem opkeek en alles deed om zijn aandacht en goedkeuring te krijgen, voelde ik me er ongemakkelijk bij. Ik weet nog dat ik me probeerde los te wringen en wilde dat hij zou stoppen. Dat was het moment dat hij boos werd en begon te dreigen. Hij wist precies wat hij moest zeggen zodat ik het niet aan mama zou vertellen. En bang als ik was om mijn moeder boos te maken, maar ook omdat ik zo wanhopig op zoek was naar zijn goedkeuring, hield ik stil wat er gebeurd was.

In gedachten ben ik ontelbaar vaak teruggegaan naar dat moment. Dit is waar ik het had moeten vertellen, waar ik had kunnen voorkomen dat het uit de hand zou lopen. Ik had naar mijn moeder moeten gaan, moeten schreeuwen toen het gebeurde, me niet door hem moeten laten manipuleren. Wat dan ook. Ik had íets moeten doen.

Ik neem het mezelf kwalijk dat ik dat toen niet heb gedaan. Ook al was ik pas 9, ik wist heel goed dat wat er gebeurde niet hoorde. Aan de andere kant weet ik dat ik het mezelf niet moet verwijten, juist omdat ik pas 9 was. Ik was bang voor hem, terwijl ik tegelijkertijd hunkerde naar zijn aandacht en acceptatie. Ik wilde mama niet boos en verdrietig maken. Ze had het al moeilijk genoeg. In mijn hoofd had ik het toen al iets heel groots gemaakt, iets dat ik nooit zou durven vertellen.

Ik moet het mezelf niet kwalijk nemen, maar dat doe ik wel. Hier kon ik het nog stoppen.

13 maart 2018 - 468x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
~Laura
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
13 nov 2018 20:53 Mezelf terugvinden
11 nov 2018 22:15 Hoe nu verder
16 okt 2018 21:12 Het masker af
22 sep 2018 17:32 En nu kun je oogsten
20 sep 2018 20:47 Oefenen voor later
15 sep 2018 21:29 Onrustig
13 sep 2018 20:52 Blauwe plekken
18 aug 2018 21:05 De schijn ophouden
18 aug 2018 09:59 Zijn aanwezigheid went
12 aug 2018 18:59 Wandelen met mama
11 aug 2018 17:51 Moeilijke nachten
07 aug 2018 21:37 Studiekeuze
04 aug 2018 19:00 Niet durven douchen
03 aug 2018 20:52 De pil
08 jul 2018 22:17 De kindertelefoon
meer..