menu myDiary

Ik reken me een breuk

Imagimary     13 feb 2018     Tekst grootte: A A
Tien dagen geleden, toen ik het paniek verhaaltje over mijn rampzalige rekenvaardigheid schreef, was ik even vergeten dat ik een vriendin heb die wiskundedocente is. Het niveau waarop ik moet rekenen is voor haar kinderspel, maar gezien ze ook recalcitrante pubers lesgeeft op een niet veel hoger rekenniveau, heb ik haar toch maar gevraagd of ze bereid is mij wat bij te scholen. Tegen een vergoeding, uiteraard, al gaf ze daar wat schoorvoetend aan toe. Maar hey, ze geeft wel even een avond op om mij iets uit te leggen dat voor haar waarschijnlijk al verre van interessant is. No way dat ik haar dat voor niets ga laten doen.

Zoals ik al zei kan ik aardig in paniek raken van cijfers en ik kan je vertellen dat ik daar niet logischer van ga nadenken. Hierdoor doe ik klassikaal in een rekenles helemaal niets, uit angst dat ik anders in paniek schiet en misschien wel in huilen uitbarst. Ik denk dat niemand het prettig zou vinden om zichzelf zo te verliezen voor 33 andere studenten die je pas drie keer eerder hebt gezien. Het ging vorige week al bijna mis bij Medisch rekenen. We kregen een som die we in een formule of een tabel moesten berekenen, maar gezien ik geen van beide vaardigheden beheers was het voor mij een hoop gedoe. In eerste instantie probeerde ik mee te doen, maar na tien keer dezelfde regel van de som te hebben bestudeerd en er niets van tot me doordrong (mede door het geklets van mijn medestudenten - man, wat kan ik daar slecht tegen, ik moet echt oordoppen mee gaan nemen), gaf ik het op. Vooral nadat ik zag dat de mensen om me heen er schijnbaar geen moeite mee hadden en lekker aan het werk waren, bekroop me het gevoel van opborrelende paniek. Hoe kunnen zij het allemaal wel doen met al die poeha om hun heen? Is er iets mis met me? Ben ik misschien verstandelijk beperkt en heb ik dat tot op heden gewoon nooit gerealiseerd?

De docenten hebben niet veel tijd voor individuele uitleg in zo'n grote klas, een klas waar bijna iedereen wel een vraag over de stof heeft, daarom heb ik voor bijles gekozen. Bijles van een bekende van me, een fijne, gevoelige vrouw met veel kennis. Beter dan dit kan ik het echt niet treffen. Seriously, ik denk dat zij een van de weinige personen is waarbij ik me niet schaam als temporarily stupidity me overvalt en ik ineens niet meer weet hoeveel 9x7 nou ook alweer is.

Mijn eerste bijles breuken ging dan ook goed. Ik had haar van te voren gewaarschuwd dat ik een leek ben wat breuken betreft dus dat ik het vanaf de basis aangeleerd moest krijgen, en dat vond ze helemaal niet erg of raar. Ook heb ik haar verteld over mijn vaak voorkomende paniekaanvallen wat rekenen betreft. Dit loste ze op door te zeggen dat we eerst met een appelkruimeltaart zouden gaan oefenen, want wie schiet er nou in paniek als er taart is? Super lief, en het werkte ook wel. Ik ben in de 2 uur bijles maar twee keer licht in paniek geschoten. Dat is voor mijn doen weinig. Ook was het zo weer voorbij waardoor ik mezelf kon herpakken en verder kon gaan. Ze keek er niet van op, gaf me niet het gevoel dat het raar was, ik dom was , traag van begrip of weet ik wel niet wat. Het is echt een fijn mens.

Dus, begrijp ik breuken nu? Ik denk dat ik de basis nu eindelijk begrijp (zo zie je maar weer wat geduld, aandacht en individuele uitleg voor iemand met 'rekenproblemen' - ik kan gewoon niet tegen herrie yo - kan doen).
We zijn begonnen met breuken vermenigvuldigen en ik kon het, na haar fantastische en vooral geduldige uitleg, al vrij snel uit mijn hoofd zonder eerst taarten te hoeven tekenen (de echte taart hadden we zo onderhand al opgegeten...). Ik kan nu dus breuken vermenigvuldigen, vereenvoudigen en de helen eruit halen. Het is een begin! Ik moet wel blijven oefenen met de sommen die ze opgeeft, zodat ik het niet weer vergeet (stel je voor, de horror) en er hopelijk kundiger in word.

Even kijken of ze volgende week weer tijd heeft voor me, zodat we breuken optellen, aftrekken en delen ook nog kunnen oefenen (vast niet allemaal tegelijk) en zodra ik dat eindelijk beheers, hoop ik dat ze me ook bij wilt scholen in het medisch rekenen, iets dat naar mijn mening toch meer onder wiskunde valt.

Wie weet word ik er na al die bijlessen nog eens heel kundig in ook. Een mens mag hopen...

163x gelezen - bewerkt op 13 feb 2018
Er zijn 6 reacties op dit verhaal.
Imagimary
Vrouw, 28 jaar
vorige  volgende
14 feb 2018 10:24 Medisch rekenen
13 feb 2018 22:09 Ik reken me een breuk
10 feb 2018 12:01 Vrijstellingen
05 feb 2018 14:13 En een liedje
05 feb 2018 12:16 Werken en leren
04 feb 2018 18:36 Studeren voor dummies
03 feb 2018 12:39 Rekenen... Paniek!
14 sep 2017 03:03 Te moe
13 apr 2017 13:18 Ik heb het nog steeds!
meer..