menu myDiary

Over pijn, macht en liefde

"Wat voel je nu? Leg je handen daar eens. Voel maar gewoon even."

En zo gingen mijn handen naar mijn buik, het middelpunt van de wervelstorm waar ik me in bevind. Daar waar woede doorgeslikt wordt, verdriet wordt vastgehouden en liefde niet gevoeld. Het is steeds weer onwennig om mezelf in de meest onschuldige zin van het woord aan te raken, zeker wanneer er iemand kijkt. Zeker wanneer ze me vraagt mijn ogen ook dicht te doen. Na wat als een eeuwigheid later aanvoelt (maar wat meer richting twee minuten is) ontspannen mijn spieren en open ik mijn ogen weer.

Weer die vraag: "wat voel je nu?"

Een soort vuurbal die tussen mijn ingewanden raast, ruimte en aandacht vraagt. Het voelt warm en groot aan. Het mag er zijn - eindelijk.

"Geef het eens ruimte." Ze opent haar handen om me te laten zien dat ik ook mijn handen mag ontspannen, dat ik mijn buik niet krampachtig vast hoef te houden.

En met de letterlijke ruimte ontstaat ook emotionele ruimte. Eindelijk, eindelijk, eindelijk komen de tranen. Tranen van boosheid, van verdriet en boven alles van onmacht. Want dat is wat ik voel en dat is het thema dat als een rode draad door mijn adolescentie en volwassen leven geweven is. De macht die anderen over mij hebben (gehad) of proberen te verkrijgen en, als andere zijde van de medaille, de machteloosheid die ik daardoor ervaar. Het is niet per se een drang naar controle, maar een drang naar de baas zijn over mijn eigen leven. Dus eigenlijk misschien wel controle, in positieve zin.

Stukje bij beetje kom ik een stapje verder. Of eigenlijk is het twee stappen vooruit en weer een stap terug, het nettoresultaat is vooruitgang. Steeds een beetje meer het gevoel dat ik bestaansrecht heb, dat mijn stem gehoord mag worden. Dat mijn grenzen net zo belangrijk zijn als die van een ander en dat ook ik boos mag zijn als daar geen gehoor aan wordt gegeven.

"Voel je dat je óp de stoel of ín de stoel zit?"

(Nee, dat is niet slechts een semantisch verschil)

Als ik opsta uit de stoel (ik zat er zowel op als in, een grijs gebied) voel ik ontspanning en geen pijn. De chronische pijn die mijn leven al jaren beheerst (...als je het over macht hebt) is voor een moment afwezig, en het 'enige' wat ik ervoor heb hoeven doen is mezelf de ruimte, liefde en erkenning geven die ik verdien.

18 aug 2017 - 355x gelezen - bewerkt op 18 aug 2017
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
Strigiformes
Vrouw, 29 jaar
vorige  volgende
06 sep 2019 13:31 Brief | Einde van een tijdperk
22 aug 2019 16:40 (t)huis
25 apr 2019 20:29 Woede is als een vuur
02 feb 2019 00:54 Nu nog niet, maar straks
16 aug 2018 15:02 Het korte verhaal van Hendrik
11 jun 2018 10:39 Brief aan mijn opa
18 aug 2017 15:19 Over pijn, macht en liefde
10 jul 2017 17:04 Over hokjesdenken
13 jun 2017 20:35 Warmte
17 nov 2016 16:34 Verweer
03 okt 2016 10:08 Misantropie - filantropie
19 aug 2016 14:25 Brief aan mijn vader
19 mei 2016 19:41 Anomalie
29 apr 2016 10:18 De balans van je leven
31 mrt 2016 16:20 Ontheemd
meer..