menu myDiary

Speech 11-08-2017

ViveLeHans     12 aug 2017     Tekst grootte: A A
Afgelopen woensdag had ik de privilege bij een intiem afscheid van Wiebe te zijn. Hij lag in zijn kist met een
kleine glimlach op zijn gezicht, alsof hij een zestienjarige was die voor het eerst onder een bh mocht kijken.
Aan zijn blik te zien was hij klaar voor het volgende avontuur.
Ik depte mijn waterige ogen met tissues die daar op tafel stonden. Toen Threes me een nieuwe aanbood en
ik deze afsloeg met als rede dat ik haar niet op kosten wilde jagen, lachte ze, en zei ze dat alles bij de prijs
inbegrepen zat dus dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Onbewust is ze nog nooit zo dichtbij de Wiebe geweest die ik ken. Cynisme is namelijk iets dat hij en ik
delen maar wat niet iedereen kan waarderen. Hij heeft me gevraagd hem nog eenmaal te kakken te zetten,
zoals we dat zo vaak heeft gedaan. Threes heeft me op haar beurt, terecht, gevraagd het niet te bond te
maken. Wat ze echter niet weet, is dat Wiebe me heeft opgedragen hier vooral maling aan te hebben, en
helemaal los te gaan. Een excuus is daarom misschien op zijn plek en ik wil dat iedereen zich realiseert dat
ik het volgende met enorm veel respect naar Wiebe zal vertellen.

Dat kan niet anders dan met een biertje, wat me gelijk op zijn eerste, meest legendarische uitspraak laat
komen. We stonden in de Digros voor een kratje bier en bij de discussie wie de krat zou dragen, gooide
Wiebe, luid door de Digros heen, zijn argument. "Nee ik kan het bier niet dragen, want ik heb kanker!" De gehele Digros viel even stil en wij keken elkaar ongemakkelijk aan. Wiebe schoot in de lach, wij schoten in de lach en de wereld ging weer verder.
Gelukkig ben ik vandaag voorzien. Zelf geregeld zodat jij er niets voor hoefde te doen jij geweldige,
fantastische en luie hond.

We hebben vooral veel zitten gamen, en tijdens wedstrijdjes wie het langste in leven bleef, was hij ironisch
genoeg altijd de eerste die dood ging. Toen we andere spellen gingen spelen en overleven echt een
noodzaak werd, moesten we de wereld retard proof maken, later vertaald naar Wiebe-proof. Hoge muren
werden gebouwd om de fictieve monsters buiten te houden, elke lavaput werd preventief gedempt, elke kliff
met hekken afgesloten en preventief werden zelfs de digitale koeien, schapen en kippen afgeslacht. Niet
dat er ooit eerder iemand door deze beesten dood is gegaan, maar wij hadden Wiebe, en konden dus geen
risico nemen.
Het enige spel waar hij wel goed in was, Age of Empires, wilde hij uiteindelijk niet meer met ons spelen,
omdat Maikel hem tot wanhoop heeft weten te drijven door zich in een bos te verstoppen tot Wiebe het zoeken
uiteindelijk opgaf. Nadat hij mij had afgeslacht, overigens.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat Wiebe ervan hield om te praten. Ook tijdens het gamen ratelde hij maar
door. Gelukkig heb ik in mijn vorige relatie geleerd wanneer ik "uhu" moet zeggen om het te laten lijken
alsof ik luister, zonder werkelijk op te letten. Een skill die ik afwisselde met de opmerking "Wiebe, als je nou
niets te vertellen hebt, houd dan ook gewoon je klep. Dan schoot hij in de lach en was het vijf minuten stil
voor hij wat anders vond om over te praten. Het allerliefste praatte hij toch over seks en alles wat er mee te
maken had. Ontmaagdingen, standjes, vriendinnen en rondsloeren. Ironisch genoeg noemde hij mij altijd
slet als hij de telefoon opnam, maar heeft hij meer vrouwen verslonden dan ik op twee handen kan tellen.
Helaas weet ik dan ook dat het zowel qua relaties als seks de laatste tijd een beetje karig was. “Ik weet niet
eens of ik hem nog wel omhoog kan krijgen joh,” was zijn reactie dan, terwijl ik toch, toen ik iets op zijn
laptop voor hem moest fixen, porno in zijn download map vond. Wat hebben wij gelachen samen, omdat ik
dezelfde bestanden destijds op mijn eigen laptop had staan. Daarna ratelde hij weer door over andere
zaken alsof er niets aan de hand was, en zat ik weer te “uhu’en alsof ik aan het luisteren was.

Maar mijn aandacht had hij wel toen we probeerden je levensverhaal op papier te zetten. Mijn vrije
woensdagen zat je me op skype te vertellen over je leven, en ik maakte aantekeningen om het later tot een
lopend verhaal te samenvoegen. Helaas is dit nooit iets geworden omdat je, faalend als je was, de
bestanden uit ons gedeelde mapje verwijderd hebt omdat ze "teveel ruimte in gebruik namen". Gelukkig
had ik de back-ups nog, dacht ik. Maar als Wiebe iets verneukte, deed hij het ook goed, en zo waren ook deze bestanden verdwenen.

Kortom, Wiebe faalde. Wiebe faalde zo hard dat het hem ook niet lukte om dood te gaan. Zodoende
hebben we langer van hem kunnen genieten dan verwacht was. Het mooiste is nog dat hij niet is gegaan
door de kanker, maar de dood heeft mogen verwelkomen als een oude vriend. Wiebe geloofde in
reïncarnatie, dus ik hoop dat hij terug zal komen als een schattig, lief, klein, wild biggetje. Dat hij lekker kan
rond rollen in de modder en vrolijk heen en weer kan hupsen. Bovenal wens ik hem dit toe omdat varkens
in staat zijn een orgasme te beleven van een half uur lang, en Wiebe wel een inhaalslag verdiend heeft.

Morgen ochtend, wanneer we opstaan, is het echt klaar. Dan ben jij echt doorgegaan met wat er hierna ook
is en wij blijven hier achter met een enorme leegte die je achterlaat. Ik sta hier namens je vrienden in
Leiden en omstreken, namens mijn broer en zus die niet terug mochten komen uit Griekenland van je om er
bij te zijn. Sterker nog, hij zou met je mee gaan de oven in als Jos wel zou komen. Met trots kan ik je
vertellen dat hij daar nog is, en doet wat jij had willen doen, al haatte en respecteerde je hem er evenveel
voor. Ik denk dat ik namens allen je enkel kan bedanken dat je pas nu besloot dat het genoeg was, en we
nu pas afscheid hoeven te nemen. 

Je hebt me gevraagd om cynisch afscheid van je te nemen, dus ga ik eindigen met een knaller. Meerdere
malen heb je gemopperd dat Rob je niet uitgenodigd heeft voor zijn bruiloft. Toen aan mij werd gevraagd
om de vrienden in Leiden te informeren over vandaag, heb ik even getwijfeld om het hem ook te vertellen.
Ik heb uiteindelijk besloten om het niet te doen, want als jullie elkaar dan tegen komen in dat wat er hierna
ook is, dan kan je hem de hand schudden en vertellen dat jij niet op zijn bruiloft was, maar hij lekker niet
naar je begrafenis mocht komen.


Dag Wiebe.

172x gelezen - bewerkt op 12 aug 2017
Er zijn 3 reacties op dit verhaal.
ViveLeHans
Man, 27 jaar
vorige  volgende
13 okt 2017 02:44 -
16 sep 2017 19:10 16-9-17
12 aug 2017 12:11 Speech 11-08-2017
meer..