menu myDiary

Hmm

iAngel     19 mei 2017     Tekst grootte: A A
Mijn werkgroepsgenootjes zijn heel benieuwd naar mijn 'date' en eisen een foto van hem. Of, nou ja, nadat ik uitgebreid ondervraagd was over mijn relatie met hem en wat voor studie hij doet ('niets'); 'Heb je een foto van hem?'
'Neeheeeee.'
'We willen wel een foto van hem, hoor.'
'NEEHEEEE.'
Mijn vriendinnen van de middelbare school weten nog van niets en mijn vriendinnen van de uni doen al uitspraken als: 'Ik zou hem wel houden hoor, als 'ie het leuk vindt om cupcakes met je te bakken.'

Volgende week komt 'ie naar mij en gaan we cupcakes bakken, ja. Is leuk. En Mario Kart.
Vandaag ga ik naar hem om te Mario karten, Mario Kart is de enige reden waarom ik nog contact heb met andere mensen voor mijn gevoel, maar hij wil het graag op 200cc, ook wel de dood-en-verderf-setting, spelen, terwijl ik 150cc wel snel genoeg vindt. Wedden dat 'ie dan alsnog eerste wordt. Erg vervelend.
En dan neem ik mijn Switch mee naar de uni en flikkert iedereen van Rainbow Road met 100cc, inclusief moi. Er zitten overigens drie versies van Rainbow Road in.

Ik heb mijn herkansing gehaald. Dat houdt in dat ik al mijn tentamens voor dit jaar heb gehaald, applausje, ik moet alleen nog een presentatie doen en twee verslagen schrijven.
Mijn docent zat heel enthousiast te vertellen over 'pecha kucha', 20 slides van 20 secondes, en mijn groepsgenoten willen dat ook doen. Ik wil wel doodlen, met mijn tekentablet. Dus dat is mijn huiswerk voor volgende week: doodlen, voor een presentatie op universitair niveau. Leuk huiswerk.
En oh ja, nog een vragenlijst maken en hopen dat honderd mensen die in willen vullen, jep, dat is wat meer huiswerk, maar hé, algemene sociale wetenschappen.

Overigens zei mijn 'date', ik ga hem nu mijn 'date' noemen, dat hij niet snapt waarom mensen dingen doen die ze niet leuk vinden. Zoals delen van een studie. Toen heb ik een hele preek gehouden over je doelen behalen en je toekomst, als ik de stomme dingen niet deed, zou ik nooit sociaal wetenschapster kunnen worden, en dát wil ik, dus dan doe ik ook maar de stomme dingen. Dat ik geen watje ben, en zo. Dat ik gewoon een interview ga houden, of twee, terwijl ik een hekel heb aan interviews houden en dan hoor ik mezelf terug en denk ik: pardon, hoe vaak was dat 'uhuh' en 'ja' achter elkaar, wauw, dit is echt niet mijn ding.
Dat snapte 'ie nog steeds niet. Weet hij wat de toekomst überhaupt inhoudt? Doelen behalen? Misschien omdat hij geen toekomstbeeld of doelen heeft.

Ik heb hem al helemaal mijn toekomst op een boerderijtje met luikjes naast de ramen, geruite tafelkleden, schaapjes en konijntjes en koetjes en katjes, potten zelfgemaakte jam met slordig opgeplakte labels, aardbeienplanten in kisten en een mooie ligstoel plus een goed boek voorgelegd.
'Maar ik zou gewoon een knus huisje willen hebben.' gaf hij als antwoord.
'Ja, dat kan, maar met een hele grote tuin! En als we dan tijd en grond teveel hebben, kunnen we er een theetuin van maken voor een deel, en dan high-tea serveren en zo.'
'We?' was natuurlijk hetgeen waar hij een opmerking over moest maken.
'Weet niet wie, geen idee, misschien wel ik en twintig katten.'
Zie je mij al met mijn twintig katten in zo'n boerderijtje?

Ik heb ook een kamer, maar ik kan er pas na de zomervakantie in, maar ik heb een kamer. We hebben een bovenwoning met een balkonnetje en een bad én een douche, wauw. En natuurlijk een wc (of twee, luxe dit) en een keuken en woonkamer, bladiebla. Een vader van een vriendin heeft het gekocht.
'Dan hebben we een bad!' zei ik blij.
'Heb je geen bad?' vroeg ze.
'Nee!'
'Wauw, dan is dit luxer dan je huis.' Tja. We wonen er dan overigens met zijn drieën. Spannend. Spannend!
Ik kan alleen maar denken aan grote kannen met zelfgemaakte sangria en hapjes en Mario Kart op een heel groot scherm. En lekker breed liggen in mijn grotere bed, misschien dat er mensen komen logeren, maar waarschijnlijk is het bed voor mij alleen. En mijn varkensknuffeltje. Ik zei voor de grap dat ik straks allerlei boerderijdierenknuffels wil hebben, een schaap, een koe, een geit, een konijn, een hond, nog een varken! Maar dan neemt niemand me meer serieus, denk ik. Ik ben al een broekie. Het kleine kindje van de groep.

'We moeten eens kijken of dat past.' zegt mijn moeder steeds.
'Nee, ik wíl een twijfelaar en ja, het past.' is mijn standaard antwoord.
Straks kan ik ook gewoon eens een bath bomb beleven, of badzout, of badolie, of wauw, zoveel mogelijkheden! Al die mensen met hun baden nemen het gewoon voor lief. Of ze gaan er nooit in. Ik heb heel veel van die vriendinnen die zeggen dat ze geen tijd hebben voor hun bad. Dat snap ik niet.

Mijn kat had eergisteren een pad gevonden, 's ochtends. De pad vond het niet zo leuk. Aai, padje, aai, padje, tik. Hup, hup, hup, gil. Hmmmmm. Ik deed maar de deur dicht, straks hadden we weer een pad in het huis en moest ik die half gillend met stoffer en blik weer naar buiten zien te krijgen.
Tik, padje, tik. Hup, hup. Hmmmmmmm. Toen ging ze het vanaf een afstandje in de zon bekijken en viel ze in slaap.
De pad was weg. Ik dacht dat hij was weggerend, naar een veilige plek. Maar nee. 's Avonds zaten ze daar weer, een staargevecht te houden, tik, tik, spring, hup. Ik vond het niet zo'n snuggere pad.
Overigens kan mijn kat alleen padden pesten, andere dieren zijn te snel, vogels probeert ze nog tegen te praten, maar die vliegen gewoon weg. Het konijntje is er niet meer, maar die was vooral knuffelig, lekker om naast te liggen. Muizen, wat zijn dat? Dan maar een pad, hè. Het is iets. Reageert als je er met je poot tegen tikt, maar hij is niet zo snel dat je hem uit het oog verliest.

Er was ook een keer een pad bij het konijn in het hok, maar het konijn vond het vooral leuk, lekker een obstakel om over heen te springen, dan zat ik daar weer met mijn stoffer en blik.
'Stamp, nee, ga weg van die pad!'
Stampertje moest er niets van hebben, Stampertje was opstandig, ze had net een nieuw vriendje gemaakt. Soms mis ik Stampertje. Het was een lief beestje. Knaagde wel aan je schoenveters en stampte als je iets 'verkeerds' deed, zoals padden weg proberen te halen uit het hok. Daarom 'Stampertje'. Ze stampte al toen we haar mee naar huis namen.
Ja, ik weet het, heel originele naam, maar wat verwacht je van een achtjarige.

Vrijdag ga ik shoppen met een vriendin. Ik ben eigenlijk vrij blut. Ik geef teveel geld uit aan eten en dan ook specifiek aan de Mac, dan roep ik lang genoeg 'Ik wil kipnuggets!' totdat iemand zegt: 'Oké, ik ga wel mee.', en dan neem ik kipnuggets en friet en een milkshake, klein allemaal, zodat er nog een McFlurry achteraan kan. Dat was dan negen euro. Oh.
Maar ik wil nieuwe jurkjes en korte broeken die niet net over mijn kont komen, korte broeken waarmee ik kan fietsen, weet je wel? Waarmee je niet half aan de treinstoelen vastplakt.

Ik heb weer een heel verhaal over niets getypt. Oeps.

98x gelezen
Er is 1 reactie op dit verhaal.
iAngel
Vrouw, 18 jaar
vorige  volgende
20 mei 2017 22:57 Kots.
19 mei 2017 08:59 Hmm
12 mei 2017 10:02 Knor
10 mei 2017 10:29 ~
07 mei 2017 23:16 Stress
30 apr 2017 17:41 ~~~
27 apr 2017 08:02 Morgen
22 apr 2017 17:25 Schrijven
17 apr 2017 12:52 Onzin
15 apr 2017 16:38 Voorjaarsschoonmaak.
11 apr 2017 16:26 Lentefeest
07 apr 2017 10:29 Persoonlijk
30 mrt 2017 11:05 Bla
28 mrt 2017 22:32 Moe
19 mrt 2017 23:05 Dat
meer..