menu

First world problems

BED     20 april 2017     Tekst grootte: A A
Buiten huilt een kind. Het is geen verdrietige huil, maar een boze, ontevreden huil. Eigenlijk is het meer een schreeuw, je hoort de frustratie omdat het niet krijgt wat het wil, de manipulatie van de laatste ik-krijg-het-zo-vast-toch-voor-elkaar-huil. Ik word er boos van en bedenk dat ik kinderen echt niet leuk vind. Die aangeleerde, of misschien aangeboren hulpeloosheid omdat ze nog niet kunnen zeggen wat ze bedoelen in normale woorden. Is het omdat ik zelf zoveel moeite heb om te vragen om wat ik nodig heb? Omdat mijn verwekker me altijd maar liet weten hoe vervelend hij kinderen vond, hoe hij ze haatte en daarmee mij dus ook? Ja, misschien is het wel daarom, omdat ik heb geleerd dat je er als kind niet mag zijn en je behoeften al helemaal niet. En dat daarmee kinderen er niet mogen zijn, en daarmee personen niet en is mijn leven daarom een grote existentiele crisis? Omdat ik, toen hij zei dat hij liever dood was dan mijn vader, echt de boodschap wel begreep. Ik had er gewoon niet moeten zijn.

Hoe dan ook, dat was niet waar ik over wilde schrijven. Vannacht kon ik niet slapen, ik verloor mezelf in het schrijven van voorgaande brief en toen ik daarmee klaar was besloot ik te googelen. Mijn eigen vragen smeekten om antwoorden maar ik weet dat mijn queeste me die nog nooit heeft gebracht. Ik vond zijn twitter het was niet zij naam maar ik wéét dat het van hem is. Nog steeds boos, obsessief, nog steeds rancuneus met lelijke woorden. En ik scrolde terug, en verder terug, 'wat post hij veel, hij is de hele dag met niets anders bezig', dacht ik. Ik scrolde nog verder terug en toen DAAR. Het bewijs. Vlak voor de nacht van mijn verjaardag: hij had aan me gedacht. Niet mijn volledige naam, maar mijn naam zoals hij me altijd noemt. En een poppetje, juichend. Ik had zijn felicitatie aan mij gevonden. Eerst vreugde en toen verdriet. Waarom stuur je mijn felicitatie de wijde wereld in, mogen al jouw volgers dat zien en richt je het niet naar mij? Ik zal het nooit weten maar ik heb het bewijs dat je me niet vergeten bent gezien. En ik ben er nog niet over uit wat dat voor mij betekent. Ik voel me geloof ik verdrietig vandaag. Dat schreeuwt om aandacht en ik ga dat zometeen proberen te geven.

Maar ook dit was niet waar ik over wilde schrijven. Ik zit namelijk met een veel urgenter probleem. Ik moet een nieuw paspoort aanvragen en daarvoor een pasfoto maken. Ik wilde dat vandaag gaan doen want over 2 weken heb ik het nodig en anders is het dag vakantie. Maar: ik heb een joekel van een koortslip, zo eentje die enorm klopt en brandt en die zich heeft uitgesmeerd over 3 plekken. Ik wil eigenlijk niet met die koortslip op de foto en in mijn paspoort. Maar het duurt altijd een tijd voor de koortslip echt verdwenen is en stel dat er dan iets mis gaat met mijn paspoort en dat ik vanwege ijdelheid niet op vakantie kan en de vriendin met wie ik ga moet teleurstellen en haar man ook die speciaal vakantie heeft genomen zodat hij op hun dochter kan passen als wij de wereld aan het veroveren zijn. Dat zou een drama zijn. Maar die koortslip, het is echt geen gezicht. What to do? What to do? First world problems.

93x gelezen - bewerkt op 20 april 2017
Er is 1 reactie op dit verhaal.
BED
Vrouw, 27 jaar
vorige  volgende
22 apr 2017 23:39 Poef
21 apr 2017 23:32 Wisselgeld
20 apr 2017 11:44 First world problems
19 apr 2017 23:33 Aan een vreemde
14 apr 2017 22:08 Failure
13 apr 2017 22:30 Weg maakt niet gelukkig
07 apr 2017 13:12 Adder
meer..