menu

Aan een vreemde

BED     19 april 2017     Tekst grootte: A A
Hallo vreemde,

De tijd is ongenadig ver verstreken sinds de laatste keer dat ik je zag. Soms lukt het me niet eens meer om me je gezicht voor de geest te halen, of me te herinneren hoe je stem klonk. Andere keren kan ik jouw beeld, stemgeluid en intonatie kraakhelder voor de geest halen, alsof het gister was dat ik je zag, alsof je een uur geleden nog tegen me sprak. Ik vind het schokkend om me te realiseren dat je inmiddels langer uit mijn leven bent dan dat je er in bent geweest, en toen je er in was, was je er toen eigenlijk wel?
Ik luister de cd die je me ooit gaf, het enige van betekenis wat je me ooit gegeven hebt. Het was het aller eerste album van deze zangeres, na deze volgden er nog velen. Maar, ik ken alleen dit album. Ik kan mezelf er niet toe bewegen haar naam aan nieuwe herinneringen te koppelen, om haar los te maken van mijn herinnering aan jou. Het is een van de op een halve hand te tellen redelijk mooie herinneringen die aan je heb, en daarmee is dit album en haar stem het meest waardevolle wat ik bezit. En iets wat alleen van mij is, ik geloof dat ik nooit iemand over dit album en haar waarde heb verteld. Dat ik nooit met iemand heb gedeeld hoe ik dit album grijs draaide op mijn Sony Discman terwijl we samen in Italië waren, op onze zogenaamde goedmaaktrip waar niets werd goedgemaakt. Ik denk nu dat ik het voor mezelf heb gehouden omdat ik wil(de) dat er voor ons ook iets speciaals is/was weggelegd, zoals de meeste vaders en dochters bijzondere dingen schijnen te delen. Dat is triest, vind je niet?

Onlangs was ik jarig, ik werd 27 jaar oud. Er is iets met deze leeftijd dat me een soort van angst aanjaagt. Ik denk omdat er zoveel bijzondere en getalenteerde mensen zijn gestorven op deze leeftijd. Het maakt dat ik me afvraag of ik nu kan weten of ik het leven de moeite waard vind en zo niet, of dit dan een goede leeftijd is om daar dan iets aan te doen, waarom anderen dat deden. Ik kan dit niet met je bespreken, zoals ik geen van mijn angsten met je kan delen, jij bent er nooit geweest om mij te beschermen. Jij was degene waartegen ik beschermd moest worden. Waartegen ik mezelf heb moeten beschermen. Ik realiseerde me dat dit de zoveelste verjaardag was waarbij jij schitterde in afwezigheid. Hoewel het beter voor me is dat je in afwezigheid blijft is er een deel wat onophoudelijk hoopt dat je, nu jij ook ouder wordt en hopelijk milder, een keer je ballen bij elkaar raapt en me opzoekt. Ik zou willen dat je me zou zeggen dat het je spijt, dat je heus wel van mij houdt.

Ik ben 27 en dat maakt van mij al bijna een vrouw. Ik ben steeds minder meisje en steeds geloofwaardiger als volwassene. En ik ben een vrouw zonder vader en dat maakt dat ik me meisje voel. Want ik wil je wel, ondanks alles. Het doet me zo veel verdriet als ik bedenk wat jij allemaal niet van mijn leven weet. De eerste jaren was ik alleen maar boos, maar dat stadium ben ik voorbij. Er is nu alleen nog verdriet over.. en een grote leegte. Ik snap nog steeds niet waarom je bent hoe je bent, waarom je alles in de strijd hebt gegooid om mij af te breken. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik jouw liefde niet waard was. Maar ik weet wel dat ik daar nog steeds van moet bijkomen dat jij mij onherstelbaar hebt beschadigd, dat je veel in mij kapot hebt gemaakt. Dat ik soms fantaseer hoe het zou zijn als ik je weer op zou zoeken, maar dat ik dan denk: 'Nee, nu nog niet. Niet nu ik nog zo dik ben, ik zou de vernedering van mijzelf aan hem tonen nu ik zo dik ben niet aankunnen, het zou mij kapot maken'. Denk je niet, papa, dat het wel echt heel erg hartverscheurend pijnlijk en triest is dat ik mezelf niet aan m'n eigen vader durf te tonen omdat ik bang ben dat je me weer op mijn kont zou slaan en met een vernederende, spottende toon zou herhalen wat je toen zei: 'En, dit zijn zeker allemaal hamburgers, je zou eens een tijdje geen koolhydraten moeten eten'. Want dat was kennelijk alles wat je na al die jaren te zeggen had, alles wat je na al die jaren waarin we elkaar niet zagen of spraken wilde was mij vernederen. Ik snap er niets van, nu nog niet. En ik weet eerlijk gezegd niet of ik ooit over je heen kom, en ik weet ook niet of ik ooit kan stoppen je te missen.

Maar, ik heb de zangeres en de stem die me hielp me veilig te voelen in jouw buurt. Ik ben een vrouw en jij hebt mijn hart gebroken en ik weet niet eens wie je nu bent.


109x gelezen - bewerkt op 19 april 2017
Er zijn 5 reacties op dit verhaal.
BED
Vrouw, 27 jaar
vorige  volgende
22 apr 2017 23:39 Poef
21 apr 2017 23:32 Wisselgeld
20 apr 2017 11:44 First world problems
19 apr 2017 23:33 Aan een vreemde
14 apr 2017 22:08 Failure
13 apr 2017 22:30 Weg maakt niet gelukkig
07 apr 2017 13:12 Adder
meer..